Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

Το σπίτι στην κόλαση

Το παλιό αρχοντικό στην γειτονιά της φίλης μου χτίστηκε σχεδόν ένα αιώνα πριν κι όμως διατηρείται τέλειο, αν και δεν μένει κανένας πια εκεί όλα είναι καθαρά, σαν κάποιος να πηγαίνει και να το φροντίζει κρυφά. Πάντα με ενθουσίαζε η ομορφιά αυτού του κτιρίου. Μια μέρα ενώ περνούσα από μπροστά πηγαίνοντας να επισκεφτώ τη φίλη μου κοντοστάθηκα να το θαυμάσω ακόμα μια φορά, όμως εκείνο το απόγευμα κάτι ήταν διαφορετικό, σαν κάτι να μου είπε να μπω να το θαυμάσω από μέσα. Έσπρωξα τη μεγάλη πόρτα της αυλής και μπήκα στον κήπο, όλα τα λουλούδια ήταν ανθισμένα και όμορφα παράξενο βέβαια γιατί ο καιρός είχε κρυώσει και σε όλες τις αυλές είχαν αρχίσει να μαραίνονται. Αποφάσισα να πάω να κοιτάξω το σπίτι ήμουνα περίεργη να το δη. Έφτασα στη πόρτα και χωρίς μεγάλο κόπο την άνοιξα και μπήκα. Είχε παλιά έπιπλα εποχής, όλα ήταν στη θέση τους και παρόλο που είχε αρχίσει να νυχτώνει το σπίτι είχε φώς σαν από τα παράθυρα να έμπαινε ο ήλιος. Σε μια στιγμή σήκωσα το βλέμμα μου και στην κορυφή της μεγάλης σκάλας είδα μια κοπέλα, όμορφη με μακριά μαλλιά να με κοιτάζει, σάστισα αφού ήξερα ότι δεν μένει κανείς εκεί, της απεύθυνα το λόγο και της είπα να με συγχωρεί αν την ενόχλησα κι ότι θα έφευγα αμέσως. Όμως η κοπέλα μου είπε να την ακολουθήσω. Εγώ ντροπιασμένη ότι είχα ενοχλήσει τους ιδιοκτήτες ανέβηκα τα σκαλιά, αλλά η κοπέλα πουθενά. Ο όροφος ήταν γεμάτος πόρτες κλειστές, έκατσα λίγο ακίνητη μήπως και εμφανιστεί η κοπέλα αλλά τίποτα, σε μια στιγμή βλέπω στο τέλος του διαδρόμου μια μαύρη μεγάλη γάτα με κίτρινα λαμπερά μάτια να με κοιτάζει, εγώ αμέσως ήθελα να πάω κοντά της γιατί συμπαθώ πάρα πολύ τα γατάκια και ήθελα να το πιάσω . Καθώς ξεκινούσα προς το μέρος της η γάτα μπήκε σε μια από τις πόρτες, την ακολούθησα και βρέθηκα μπροστά στη φρίκη, το δωμάτιο ήταν μεγάλο, από το ταβάνι κρεμόντουσαν άνθρωποι από μεγάλες αλυσίδες, κάποιοι ήταν νεκροί, άλλοι σχεδόν σκελετοί και κάποιοι άλλοι που έμοιαζαν ζωντανοί έβγαζαν ένα πνιχτό ήχο πόνου, το πάτωμα ήταν γεμάτο αίμα που έσταζε από έναν άνθρωπο που ήταν σχεδόν πάνω από το κεφάλι μου. Στο βάθος του δωματίου ήταν ένας βωμός, με λιωμένα κεριά, αίμα και κρανία. Από πίσω ξεπρόβαλε ένας άνθρωπος πολύ ψηλός, φορούσε μαύρα και το πρόσωπό του το κάλυπτε μια κουκούλα. Το αίμα στις φλέβες μου είχε παγώσει, ήμουνα ακίνητη δεν μπορούσα να κάνω ούτε ένα βήμα από το φόβο μου. Ο άντρας μου απήυθυνε το λόγο και μου είπε ''δεν έπρεπε να είσαι εδώ''. Εγώ που για λίγο βρήκα δύναμη να μιλήσω τον ρώτησα ''γιατί?'' Ο άντρας γέλασε και μου είπε ''εδώ είναι η πύλη, εδώ βασανίζονται, πεθαίνουν και παραδίνονται. Αφού μπήκες δεν θα ξαναβγείς ποτέ'' Εγώ που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήμουνα ακίνητη χωρίς να το πολυσκεφτώ άρχισα να τρέχω προς την έξοδο, βγήκα από την πόρτα και έψαχνα την σκάλα που είχα μπει εξαρχής, αλλά πουθενά συνέχεια άνοιγα πόρτες και έπεφτα πάνω στην ίδια σκηνή ξανά και ξανά, μέχρι που άρχισα να κουράζομαι, τα πόδια μου δεν με κρατούσαν πια. Άνοιξα πάλι μια πόρτα και εμφανίστηκε πάλι η ίδια σκηνή, αυτή τη φορά ο άντρας με πλησίασε και μου είπε ότι ''αρκετά κουράστηκες παραδόσου σε 'μας και όλα θα τελειώσουν '' εγώ γονάτισα και άρχισα να προσεύχομαι στο Θεό να με βοηθήσει, άρχισα να λέω το Πάτερ ημών με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, φώναζα τόσο δυνατά που νόμιζα ότι θα λιποθυμήσω. Τότε έγινε κάτι αναπάντεχο ο άντρας άρχισε να πονάει πολύ, να ουρλιάζει από τους πόνους και να παρακαλάει να σταματήσω, εγώ έκλεισα τα μάτια και συνέχισα μέχρι που λιποθύμησα. Δεν ξέρω πόση ώρα ήμουνα έτσι όταν άνοιξα τα μάτια μου ήμουν έξω από το σπίτι, στην πύλη! Κοίταξα μέσα και ήταν όλα μαραμένα και παλιά, σηκώθηκα και έφυγα από εκείνο το μέρος και δεν κοίταξα πίσω μου. http://nightcastle.board-directory.com/t189p540-topic



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου