Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

Το σκιάχτρο

Μακριά πέρα από τα σύνορα της χώρας υπήρχε ένα σπιτάκι μικρό και φτωχικό, χτισμένο σε χώμα υγρό διότι οι βροχές συνήθιζαν να πέφτουν σε εκείνη την περιοχή. Βασικά η συγκεκριμένη ιστορία δεν αφορά το κλίμα του τόπου αλλά την οικογένεια που διέμενε μέσα στο φτωχόσπιτο που είχε στη κατοχή της επίσης και ένα αγρόκτημά με λαχανικά. Η οικογένεια ήταν τυπική:o πατέρας, η μητέρα και τα παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Ένα συνηθισμένο βραδάκι τα παιδιά βρίσκονταν στο σπίτι, ενώ η μητέρα και o πατέρας φρόντιζαν τον κήπο τους. Γύρω γύρω από τον κήπο δεν υπήρχε περίφραξη με σύρματα η κάτι τέτοιο αλλά με καλαμιές. Η μητέρα μπήκε μέσα όμως o πατέρας έμεινε έξω κοιτώντας παράξενα το φεγγάρι λες και κάτι θα γινόταν ακριβώς εκείνη τη στιγμή. Και αυτό ακριβώς έγινε, από το πουθενά άρχισαν να ακούγονται γαβγίσματα σκυλιών και φακοί να πλησιάζουν τουφεκίζοντας προς τον κατάμαυρο ουρανό. O πατέρας κλεισμένος μέσα σ'αυτη την περίεργη και απειλητική κατάσταση μπήκε στο σπίτι σαν κανένας τρελός που μόλις απέδρασε από το τρελοκομείο. Η μητέρα και τα παιδιά τρόμαξαν με την πρωτόγνωρη συμπεριφορά του και τρέμοντας τον ρώτησαν τι συμβαίνει. Αυτός κοιτάζοντας τα παιδιά του περίεργα λες και δεν θα τα ξανάβλεπε τους ανέφερε πως σε λίγες ώρες θα είναι όλοι τους νεκροί. Προχώρησε προς το παράθυρο και έδειξε με το δάχτυλο του τους αναμμένους φακούς που όλο και πλησίαζαν. Ούρλιαζε και κραύγαζε σαν να του σχίζουν τη καρδιά, μα η μητέρα και το παιδί δεν άκουγαν τίποτα παρά μόνο την σκοτεινή σιγή του βουνού και τα ανατριχιαστικά ουρλιαχτά των λύκων που δεν τους άφηναν πολλές φορές να κοιμηθούν. O πατέρας έλεγε φωναχτά πώς τα άγνωστα πλάσματα πλησιάζουν όλο και πιο πολύ... , μέχρι που έχασε τη φωνή του και τέλος έχασε τη ζωή του. Μετά τον θάνατο του δεν συνέβηκε τίποτα και ούτε είχε συμβεί από την πλευρά των παιδιών και της μάνας. Βέβαια η καθημερινότητα είχε αλλοιωθεί χωρίς τον πατέρα, όλα ήταν μονότονα, το σπίτι είχε χάσει το χρώμα της ζωντάνιας του και τα λαχανικά σταμάτησαν να φυτρώνουν στον κήπο, μαράθηκαν. O λόγος ήταν άραγε το πτώμα του πατέρα κάτω από εκείνο ακριβώς το χώμα? Το μόνο ίδιο πράγμα που είχε απομείνει ήταν το μοναχό σκιάχτρο που στηριζόταν σε ένα σπασμένο ξύλο. Και λοιπόν ας μην τα πολυλογούμε το σκιάχτρο ακριβώς μετά από 2 χρόνια από το θάνατο του πατέρα, την ίδια μέρα, ξύπνησε και ξυπνούσε κάθε βράδυ για να σκεπάζει τα παιδιά όταν οι νύχτες ήταν κρύες. Τα παιδιά όμως ήταν αρκετά μικρά, και δεν καταλάβαινε ότι η μορφή του θα έκανε κάτι μοιραίο χωρίς να το θέλει. Ήταν το ίδιο πνεύμα σε άλλο σώμα. Έτσι συνεχίστηκε αυτό για 1 χρόνο μέχρι που το σκιάχτρο έκανε το μοιραίο λάθος να κάνει φασαρία σκεπάζοντας τα παιδιά, τα παιδιά ξύπνησαν και όταν είδαν το ξύλινο, τρομακτικό πρόσωπο να μιλά ξεψύχησαν παθαίνοντας ανακοπή. Το ίδιο έπαθε και η μητέρα... Το σκιάχτρο λυπήθηκε επειδή δεν πρόλαβε να σώσει τα παιδιά και την μάνα τους, έχασαν πολύ άδικα την αθώα ζωή τους. Ύστερα από λίγο, αφού τα πτώματα έχουν ήδη παγώσει κάτω από τη ζεστή κουβέρτα άρχισαν να ακούγονται πυροβολισμοί, γαβγίσματα σκύλων και φακοί ξεκίνησαν να αχνοφαίνονται από το έντονο σκοτάδι. Το σκιάχτρο έκανε να ουρλιάξει, να φωνάξει δυνατά αλλά δεν μπορούσε...Από τον φίλο Παναγιώτη



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου