Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2014

12 Παιδιά

Ήταν μιά φορά ένα ανδρόγυνο με 12 παιδιά (6 αγόρια και 6 κορίτσια) που αποφάσισαν να μετακομίσουν σε ένα μεγαλύτερο σπίτι. Έψαχναν πολύ καιρό ώσπου βρήκαν ένα τεράστιο σπίτι το όποιο φημίζονταν ότι ήταν στοιχειωμένο, όμως το ανδρόγυνο δεν έδωσε σημασία. Πέρασαν χρόνια γαλήνης ώσπου ένα πρωί ξύπνησε η μητέρα πρώτη και βρήκε τα 11 παιδιά της, εκτός από τον Μανώλη, κρεμασμένα στο μεγάλο μπάνιο. Έχοντας σοκαριστεί άρχισε να ουρλιάζει. Ο πατέρας σηκώθηκε και της είπε: - Τι έγινε ρε γουρούνι που ουρλιάζεις? - Κοιτά μες το μπάνιο - Εγώ ξέρω τι έγινε. Εσύ τα κρέμασες. - Μα τι λες τώρα μάνα είμαι ή βόδι? - Μάλλον βόδι. Με τις φωνές ξύπνησε και το 12ο παιδί κοίταξε μες το μπάνιο και είπε: - Εγώ ξέρω τι έγινε. Τα παιδιά ήταν ξύπνια στις 3η ώρα και αν θυμάστε εκείνον τον τρελό που έλεγε η τηλεόραση? Ε αυτός μπήκε μέσα και τα κρέμασε. Οι γονείς δεν είχαν τι να κάνουν οπότε πήγαν και έθαψαν τα παιδιά στον κήπο. Αφού πέρασαν χρόνια η σφαγή ξεχάστηκε και το ανδρόγυνο έδιναν στο μοναχοπαίδι τους τα πάντα. Μια μέρα όμως η μητέρα έδωσε στο παιδί ένα δώρο που έδειχνε τα 11 παιδιά της πριν γεννηθεί ο Μανώλης, και ένα χαρτί να λέει μόνο εσένα αγαπάμε. Ένα βράδυ οι γονείς βρήκαν το παιδί τους αποκεφαλισμένο και στην μπλούζα του έγραφε με αίμα: «Γιατί μας ξέχασες?» storiesfromthegrave.com



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Λάνα Γουίμπλεικ

Λοιπόν τώρα θέλω να σας πω μια ιστορία με έναν δαίμονα που ίσως δεν γνωρίζετε. Αναφέρομαι λοιπόν στην Λάνα Γουίμπλεικ. Το πραγματικό όνομα της ήταν Λαβρίν Νάρκισον και γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1999 στη Φιλανδία. Από μικρή είχε ψυχολογικό αλλά ο πατέρας της επειδή ήταν τσιγκούνης δεν την πήγε ποτέ σε ψυχολόγο. Μεγαλώνοντας μεγάλωσαν και τα προβλήματα ώσπου έφτασε η στιγμή να δαιμονιστεί. Στις 6 Ιουλίου 2012 πολλοί φόνοι έγιναν μέσα στο σπίτι της οικογένειας Νάρκισον. Ο αδερφός της Λαβρίν έπεσε από τη σκάλα αφού τον έριξε η Λαβρίν. Ο πατέρας της αναγκάστηκε από την Λαβρίν να ξεκοιλιάσει το σκοτωμένο αγόρι του και μετά η Λαβρίν τεμάχισε τον πατέρα της ζωντανό. Η δε μητέρα αναγκάστηκε να φάει ωμά τα όργανα του παιδιού της. Ο πιο σκληρός θάνατος έπεσε σε αυτήν αφού η Λαβρίν την έβαλε σε ένα κουτί και κάρφωσε 100 σπαθιά πάνω του, ύστερα την πήρε και την πέταξε στη λίμνη. Ονομάστηκε Γουίμπλεικ γιατί gùīmplięk σημαίνει «η φονιάς» storiesfromthegrave.com



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Η Φωνή

Λονδίνο, 1970. Μια φορά ήταν ένα όμορφο κορίτσι που λεγόταν Αθηνά. Παρά την ομορφιά της η Αθηνά είχε δαιμονιστεί από την ηλικία των 9, χωρίς οι γονείς της να έχουν υποψιαστεί κάτι. Κάθε χρόνο το πρόσωπό της άλλαζε, όπως τα μάτια της από γαλάζια έγιναν μαύρα και τα μαλλιά της από ξανθά επίσης μαύρα. Στην ηλικία των 12 είχε πια ουλές στο πρόσωπό της αλλά και πάλι οι γονείς έλεγαν ότι με τον καιρό θα αλλάξει. Μία νύχτα ακριβώς στις 3 η ώρα η μητέρα άκουσε μια κοριτσίστικη φωνή να γελά σατανικά. Σηκώθηκε τότε να δει ποιος είναι αλλά δεν πρόλαβε αφού πέθανε από έναν οξύ πόνο στο κεφάλι. Το άλλο πρωί ο πατέρας ξυπνώντας βρήκε την μητέρα στο διάδρομο με κομμένο το κεφάλι στα δυο. Τότε πήγε να πει στο κορίτσι του ότι η μαμά της είχε πάει στον ουρανό. Το κορίτσι άρχισε να κλαίει αλλά ο πατέρας είδε ένα χαμόγελο πίσω από τα χέρια της. Την επόμενη νύχτα ο πατέρας άκουσε μια κοριτσίστικη φωνή να γελά σατανικά, και σηκώθηκε να πάει να δει ποιος ήταν. Μετά κανείς δεν ξέρει τι απέγινε ο πατέρας, το μόνο που ξέρουν είναι ότι το κορίτσι πέθανε ενώ ο διάβολος έβγαινε από μέσα της. Από τότε όποιος μπαίνει μέσα στο σπίτι ακούει αυτή την κοριτσίστικη φωνή και βρίσκει φοβερό θάνατο από το φάντασμα του κοριτσιού. storiesfromthegrave.com



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Πίσω Από Την Πόρτα

Γαλλία το 1900. Η μεγάλη πλέον Λίλιαν ετοιμάζετε να παντρευτεί ένα πλούσιο Άγγλο, τον Τζέιμς. Φτάνοντας στο τεράστιο σπίτι του Άγγλου, η Λίλιαν μαγεύεται από τα πλούτη και την ομορφιά του Τζέιμς και παντρεύονται σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η Λίλιαν και ο Τζέιμς φτάνουν στο σπίτι και για αρκετό καιρό είναι καλά. Αν και ο Τζέιμς φαίνεται λίγο απόκοσμος, η Λίλιαν δεν δίνει και πολύ σημασία σε αυτό. Το σπίτι είχε πάνω από 40 δωμάτια και η Λίλιαν δεν είχε δει ούτε τα 15. Μια μέρα η υπηρέτρια εξαφανίστηκε μυστηριωδώς και το ζευγάρι δεν προλάβαινε να την αντικαταστήσει, έτσι λοιπόν ο Τζέιμς ζήτησε από την Λίλιαν να καθαρίσει. «Καθάρισε όλα τα δωμάτια εκτός από το δωμάτιο με την μαύρη πόρτα που βρίσκεται στο υπόγειο και εγώ αύριο θα σου φέρω μια καινούρια υπηρέτρια για να καθαρίζει», της είπε. Έτσι και έγινε, η Λίλιαν ακολούθησε της οδηγίες του συντρόφου της με μεγάλη εμπιστοσύνη χωρίς να αναρωτηθεί για τι της απαγόρευσε την είσοδο στο δωμάτιο. Μετά από 1 μήνα περίπου πάλι η καινούργια καθαρίστρια εξαφανίστηκε και η Λίλιαν καθάρισε ξανά μόνη της το σπίτι. Όμως τώρα της κίνησε την περιέργεια μια περίεργη οσμή που ερχόταν από το δωμάτιο όμως δεν έδωσε σημασία. Την ίδια μέρα είδε τον άνδρα της να μπαίνει στο δωμάτιο και αποφάσισε να τον ακολουθήσει. Μπαίνοντας στο δωμάτιο η Λίλιαν είδε έναν διάδρομο που όσο πιο βαθιά πήγαινες η οσμή γινόταν όλο και πιο δυνατή, τόσο πολύ που η Λίλιαν ήθελε να κάνει εμετό. Προχωρώντας πιο μέσα η Λίλιαν είδε αλυσίδες και σε ένα σημείο η οσμή έκανε την Λίλιαν να θέλει να το βάλει στα πόδια, αλλά η περιέργεια δεν την άφηνε να φύγει. Πίσω από την πόρτα ακουγόταν θόρυβος και βήματα. Η Λίλιαν ανοίγει την πόρτα αθόρυβα, και είδε τον Τζέιμς να κόβει το χέρι του σχεδόν σαπισμένου κορμιού που ανήκε στην πρώην καθαρίστρια τους. Η Λίλιαν έγινε αντιληπτή από τον Τζέιμς και άρχισε να τρέχει, δυστυχώς όμως το πόδι της μπλέχτηκε σε μια από της αλυσίδες που είχε ο Τζέιμς και χτύπησε στο κεφάλι. Ξαφνικά οι αισθήσεις της ενεργοποιούνται από έναν πολύ οξύ πόνο. Ανοίγοντας τα μάτια της συνειδητοποίησε πως ήταν στο δωμάτιο του υπόγειου που βρισκόταν η νεκρή υπηρέτρια. Ο οξύς πόνος προερχόταν από το τσεκούρι το οποίο έκοβε το χέρι της Λίλιαν. Ο Τζέιμς αντιλήφτηκε πως ήταν ζωντανή και της έκοψε το κεφάλι στα δυο. storiesfromthegrave.com



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Το Δώρο

Στις 18/12/1963, γεννήθηκε η μικρή Λίλη. Στα 11α γενέθλιά της, η μητέρα της, η κ.Κρίμστον της πήρε ένα πολύ ακριβό δώρο. Της είπε όμως να το δει μόλις πάει 18 χρονών. Την ίδια μέρα τα μεσάνυχτα, ακούστηκαν ουρλιαχτά από το δωμάτιο της μικρής Λίλης. Η μητέρα της, τρομοκρατημένη έτρεξε γρήγορα για να δει τί συμβαίνει. Κοίταξε κάτω από το κρεβάτι αλλά δεν είδε τίποτα. Από την ντουλάπα ακούστηκαν μουρμουρίσματα, και εμφανίστηκε μια σκιά μπροστά από την ντουλάπα. Ξαφνιασμένη γυρίζει να δει πίσω της, όμως δεν ήταν κανείς. Η ντουλάπα άνοιξε. Βγήκε η μικρή με ένα μαχαίρι και είχε κόκκινα ματιά. Πλησίασε σιγά-σιγά ενώ η μητέρα προχωρούσε προς τα πίσω φοβισμένη. Σκόνταψε και έπεσε κάτω. Ξημερώνει η μέρα. Ο πατέρας ξυπνάει την μικρή Λίλη και της ανακοινώνει ότι η μάνα της πήγε ψηλά στον ουρανό! (Έκλαιγαν όλοι). Κανείς δεν ήξερε ποιος ήταν ο δολοφόνος. Πολλοί λένε ότι αυτός που έφταιγε ήταν ο κ.Ντέιβιντ (πατέρας της μικρής Λίλης). Το ίδιο βράδυ ακούστηκαν πάλι ουρλιαχτά. Ο πατέρας έτρεξε στο δωμάτιο αλλά δεν ήταν κανείς. Μια σκιά διέσχισε το δωμάτιο. Το επόμενο πρωί υπήρχε αστυνομία στο σπίτι και είδαν μόνο το πτώμα. Από τότε κανείς δεν έμαθε τί απέγινε η μικρή Λίλη. Πάντα να έχετε τα μάτια σας 14. Φήμες λένε ότι όταν βλέπετε μία σκιά χωρίς να είναι δικιά σας, τότε σας επισκέπτεται η μικρή Λίλη. Ιστορία από τους: Σταυρούλα Φ. - Μιχάλη Κ. - Κίμων Α. - Σπύρο Κ. - Ερμή Κ. - Μιχάλη Τ . Τους ευχαριστούμε. storiesfromthegrave.com



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014

Το παλιό χωριό στην Ικαρία

Μου συνέβη πέρσι το καλοκαίρι στο μαγευτικό νησί της Ικαρίας(είναι δίπλα στην Σάμο)όπου ένα πρωί εγώ ο πατέρας μου, η μάνα μου και ο μικρός μου αδερφός είχαμε πάρει έναν κακοτράχαλο χωμάτινο δρόμο ο οποίος υποτίθεται κατά τα λεγόμενα του πατρός μου ότι ήταν μια καλή παράκαμψη για να φτάσουμε στον Ευδηλο, την πρωτεύουσα του νησιού. Τέλος πάντων περνάμε το δρόμο όμως μέσα στο αμάξι ήμουν εγώ και οι δύο μου γονείς αφού ο μικρός(αδερφός) για να το παίξει σκληροπυρηνικός και έτσι αποφάσισε να κάνει μια μεγάλη διαδρομή με τα πόδια του και κάτω από τον καυτό αυγουστιάτικο ήλιο του καλοκαιριού και κάποια πετούμενα που έμοιαζαν με αετούς ή γύπες. Λοιπόν εγώ σε μια στιγμή άρχιζα να του φωνάζω και να του τραγουδώ ένα τραγούδι από μια παιδική ταινία, την εποχή των παγετώνων νομίζω,μιας και το σκηνικό: γύπες, ήλιος και περπάτημα έδενε λίγο. Οποίος έχει δει την ταινία μπορεί να έχει δει αυτήν την σκηνή. Τέλος πάντων, εκεί που τον δούλευα ξαφνικά ακούω τον πατέρα μου να μου φωνάζει:Εεε Νίκο, κοίτα εκεί κάτω στην βάση του βουνού. Εγώ γύρισα να κοιτάξω και διέκρινα με δυσκολία μερικά πετρόχτιστα σπιτάκια χωρίς ταράτσες κρυμμένα πίσω από κάτι δέντρα. Φαινόντουσαν παλιά και θύμιζαν μικρό χωριό έτσι μαζί αλλά εγκαταλελειμμένο. Τον ρώτησα μήπως ξέρει τι ήταν αλλά μου είπε ότι δεν ξέρει μιας και αυτός ήταν από την Σάμο. Ρώτησα και την μάνα μου μήπως ήξερε τίποτα, αλλά παρόλο που ήταν από το νησί μου δήλωσε ότι ποτέ δεν είχε βρεθεί ή ακούσει για αυτό το μέρος. Στο μεταξύ αφηρημένοι από την κουβέντα ξεχάσαμε για τον μικρό και παραλίγο να τον ξεχάσουμε στην ερημιά. Τέλος πάντων πηγαίνοντας στον Ευδηλο και από εκεί στον Άγιο Κυρηκο(η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του νησιού) είχα στο μυαλό μου την τοποθεσία του χωριού. Βρίσκονταν στην βάση ενός όχι και τόσο μεγάλου βουνού και ο μόνος τρόπος να πας εκεί ήταν να κατέβεις από μια σκάλα ενός παλιού ορυχείου, λατομείου η ότι τέλος πάντων ήταν. Η πρώτη μου σκέψη όταν έφτασα στην πλατεία ήταν να βρω τον κολλητό μου και να του πω για το "εύρημα" μου. Αυτός παρόλο που είχε ικαριώτικες ρίζες δεν είχε ακούσει για το μέρος. Μετά από πολύ κουβέντα αποφασίσαμε να πάμε εμείς οι δύο και η κοπέλα του στο χωριό και να το εξερευνήσουμε μιας και ήμαστε ατρόμητοι και εμένα μου αρέσουν οι εξερευνήσεις. Επίσης κανονίσαμε να μας πάει ο πατέρας του κολλητού μου με το τζιπ του. Επιλέξαμε να πάμε την επόμενη μέρα έτσι όπως και έγινε. Βάλαμε άνετα ρούχα, πήραμε 4-5 σάντουιτς, δύο παλιούς μεγάλους φακούς και φύγαμε. Αφού φτάσαμε στην σκάλα μετά από 2 ώρες ταξιδιού χωρίς στάσεις κανονίσαμε ο πατέρας του φίλου μου να περιμένει στην βάση της σκάλας και μετά από μιάμιση ώρα να βρισκόμασταν εκεί και να φεύγαμε. Η παρέα μας ξεκίνησε και ήμασταν υποχρεωμένοι να περάσουμε από το παλιό νεκροταφείο το οποίο βρισκόταν δίπλα σε μια παλιά εκκλησία η οποία παραδόξως είχε σκέπη και φαινόταν καλοδιατηρημένη. Ξαφνικά εκεί που πάμε να μπούμε στο χορταριασμένο κοιμητήριο ακούμε μια φωνή να μας φωνάζει:Εεεπ που νομίζετε ότι πάτε? Εμείς κάτασπροι από τον φόβο γυρίσαμε και είδαμε έναν παπά ο οποία έμοιαζε περισσότερο με μοναχό να φοράει κλασικά παπαδίστικα γυαλάκια και να φορά έναν μεγάλο σταυρό στο λαιμό του. Προσπαθώντας να δείξουμε ψύχραιμοι χαιρετίσαμε ευγενικά όμως ο μοναχός προφανώς κατανοώντας την ανησυχία μας μας είπε:Τι θέλετε βρε παιδιά μου εδώ στην ερημιά, ήρθατε να ανάψετε καντηλάκι? Εγώ του απάντησα:Χαίρεται πάτερ, εμείς περαστικοί ήμαστε, απλά είδαμε το χωριό και είπαμε να του ρίξουμε μια ματιά. Αυτός σε απάντηση είπε: Ποιό χωριό βρε παιδάκια μου, αφού εδώ μόνο εγώ μένω, τα σπίτια που βλέπετε γύρο σας είναι από καιρό εγκαταλελειμμένα. Πάνε καιρό που φύγαν οι συγχωρεμένοι οι κάτοικοι τους. Ο φίλος μου τον ρώτησε:Όταν λέτε φύγαν, τι εννοείτε? Πήγαν στον Ευδηλο ή μετακόμισαν στην Αθήνα? Δυστυχώς η απάντηση που πήραμε ήταν αυτή που νομίζω ευχόμασταν όλοι να μην ακούσουμε. Πέθαναν τέκνον μου. Πάει καιρός που πνίγηκαν. Η κοπέλα της παρέας ρώτησε γεμάτη ανησυχία, γιατί προφανώς αισθανόταν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά:Και εσείς? Γιατί βρίσκεστε ακόμα εδώ αφού όλοι έχουν φύγει? Γιατί δεν πάτε στην πόλη? Η απάντηση του ήταν αναπάντεχη αλλά τουλάχιστον ανακουφιστική...για την ώρα: Επειδή βλέπω μια ανησυχία στο πρόσωπο σου παιδί μου, σου λέω να μην φοβάσαι τίποτα και να κόψεις αυτές τις σαχλαμάρες τα μυθιστορήματα τρόμου γιατί δεν σου κάνουν καλό, τέτοια διαβάζει και ο ανιψιός μου ο Γιωργάκης και δεν μπορεί να κοιμηθεί τα βραδιά. Εντωμεταξύ η ώρα ήταν σχεδόν απόγευμα και εμείς ούτε που το είχαμε καταλάβει γιατί ο παπάς μας προσκάλεσε μέσα στο εκκλησάκι όπου βρισκόταν ένα κρεβάτι, μερικά βιβλία,3 ή 2 κουτιά με φαγητό προφανώς και μια όμορφη συμπαθητική γατούλα. Όλα αυτά σε μια γωνία της Εκκλησίας. Ο παππούλης μας κέρασε λίγο ψωμί με μέλι και μας πρότεινε γεμάτος χαμόγελο να μας δώσει λίγο κρασάκι να δοκιμάσουμε αλλά αρνηθήκαμε και του ζητήσαμε να τελειώσει την ιστορία που είχε ξεκινήσει. Η κουβέντα πήγε κάπως έτσι. Ο παπάς ξεκίνησε να λέει:Εγώ παιδιά μου που βρίσκομαι εδώ είμαι μόνος όμως ευτυχώς βρήκα την γατούλα μου την Κλεοπάτρα και μου κρατά παρέα. Εγώ τον ρώτησα ξανά γιατί δεν πάτε στην πόλη να μην είστε μόνος σας? Γιατί παιδάκι μου βρίσκομαι σε μοναχική άσκηση και η μητρόπολη με έστειλε εδώ έτσι ώστε ν μπορώ και να συντηρώ και το εκκλησάκι, βλέπεις παλιά υπήρξα μάστορας και ξέρω από τέτοια. Ο φίλος μου του είπε:Μα και πάλι αυτό το μέρος είναι γεμάτο με αρνητική ενέργεια και θάνατο, δεν φοβάστε που είστε εδώ? Εγώ σαν να επανέλαβα την ερώτηση του φίλου μου και άφησα τον παππούλη να συνεχίσει. Από την στιγμή που έχεις μάθει να ζεις ανάμεσα στις τόσες ψυχές που θεός να της αναπαύσει δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα. Όταν σέβεσαι και περιποιείσαι τα μνήματα τους, αυτοί νιώθουν ευγνωμοσύνη. Εγώ τότε πετάχτηκα και είπα:Πάτερ ζητώ την άδεια σας να πηγαίνουμε γιατί η ώρα πέρασε και μας περιμένουν! Χαρήκαμε για την γνωριμία! Αυτός:Να πηγαίνετε τέκνα μου γιατί μετά από κάποια ώρα και μετά δεν είναι σοφό να βρίσκεσαι έξω και κυρίως εδώ. Πηγαίνετε στην ευχή του Θεού και της Παναγίας και μην ξεχάσετε να κάνετε τον σταυρό σας κατά την έξοδο σας από το χωριό. Σας ευχαριστώ για την παρέα σας. Εμείς αφού τον ξαναχαιρετίσαμε, φιλήσαμε το χέρι του και φιλήσαμε την εικόνα του Χριστού αρχίσαμε να περπατάμε επειδή έπεφτε το σκοτάδι αρχίσαμε να τρέχουμε για το τζιπ. Ξαφνικά ο κολλητός μου σταμάτησε και μου έδειξε με το χέρι του μια σειρά από δέντρα λέγοντας μου:Βλέπεις και εσύ ότι βλέπω? Δεν έχω όρεξη για μ@Λ@κ*ες ρε...κούνα τα πόδια σου και πάμε στο τζιπ! Μα σοβαρά σου μιλάω βλέπω κάποιους στα δέντρα! Εγώ απλά έμεινα άφωνος βλέποντας πράγματι κάτι εκεί. Η κοπέλα άρχισε να σταυροκοπιέται και μας είπε να κάνουμε το ίδιο και να συνεχίσουμε. Εγώ τρέμοντας από τον φόβο είχα προηγηθεί των άλλων και άρχισα να φωνάζω τον πατέρα του φίλου μου ο οποίος και εμφανίστηκε μετά από λίγο σχεδόν έτοιμος να εκραγεί από τον θυμό του που μας έχασε και μας έβαλε στο αμάξι και γκάζωσε. Σαν να ξέχασε τον θυμό του μας ρώτησε γεμάτος ενδιαφέρον:Λοιπόν παιδιά ακούω! Βρήκατε τίποτα το ενδιαφέρον ή τζάμπα το ταξίδι? Μας είπε. Εγώ και ο κολλητός μου αρχίσαμε να του εξιστορούμε τι είδαμε και τι έγινε. Στο μεταξύ η κοπέλα είχε κοιμηθεί στο άνετο δερμάτινο κάθισμα της τζιπαρας. Ο πατέρας του κολλητού μου το μόνο πράγμα που ψιλό-πίστεψε ήταν το κομμάτι με τον παπά αλλά για τα υπόλοιπα μας είπε ότι τα φανταστήκαμε. Ο κολλητός μου είπε:Μακάρι να έχεις δίκιο ρε μπαμπά.. Δεν βλέπαμε την ώρα να το πούμε στους υπόλοιπούς στην πλατεία. Αληθινά η όχι αυτά που είδαμε θα σας γελάσω...τουλάχιστον το κομμάτι με τα δέντρα ελπίζω να ήταν η φαντασία μας...Από τον φίλο Nick



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Τρόμος στο σπίτι

Γεια σας με λένε Ιωάννα και είμαι από ένα χωριό του Έβρου. Λοιπόν η ιστορία μου είναι πέρα ως πέρα αληθινή... Ήταν καλοκαίρι και εγώ γύρισα αργά σπίτι. Ηταν 12 το βράδυ και στο σπίτι ήταν η μανά μου και ο αδελφός μου που είναι ποιο μεγάλος από μένα. Λοιπόν όταν γύρισα σπίτι η μανά μου ήταν κάτω στο μαγαζί. Ξέχασα να πω ότι το σπίτι μας είναι διώροφο και έχουμε ένα μαγαζί κάτω. Φτάνω σπίτι και λέω στην μάνα μου πάω μέχρι επάνω στο σπίτι και έρχομαι και μου λέει εκείνη περίμενε, λέω εγώ τώρα έρχομαι. Επάνω ήταν ο αδελφός μου και ήθελα να πάω να τον καλοπιάσω επειδή άργησα .. Τι το ήθελα.. Λοιπόν ανέβηκα τις σκάλες και είδα όλα τα φωτά ανοιχτά, δεν τρόμαξα και συνέχισα γιατί πίστευα ότι μου έκανε πλακά ο αδελφός μου για να με τρομάξει που άργησα. Ανεβαίνω και βλέπω την πόρτα την έξω ανοιχτή. Προχωράω στο διάδρομο και φτάνω στο δωμάτιο του, ανοίγω την πόρτα του δωματίου και τον βλέπω ξαπλωμένο ανάσκελα και τον καθρέφτη που είχε στο δωμάτιο του γυρισμένο. Εκεί τρόμαξα λίγο τα φωτά ήταν ανοιχτό όλα.. πάω τον σκουντώ, τίποτα, γελάω και του λέω δεν θα με τρομάξεις.. τον ξανασκουντώ πιο δυνατά και ανοίγει τα ματιά του... εκεί εγώ τα έχασα.. είχε κόκκινα μάτια.. τον κοιτώ με κοιτάζει πατάω μια τσιρίδα και αυτός μια κραυγή κάνω ένα βήμα πίσω και τον βλέπω να σηκώνεται. Πάω να τρέξω να ανοίξω την πόρτα και αυτός τρέχει και μου κλείνει την πόρτα. Την ανοίγω με χίλια ζόρια όλα αυτά έγιναν σε λιγότερο από 1 λεπτό. Είχα φρικάρει έτρεξα προς την εξώπορτα που είχα κλείσει, αυτός από πίσω μου .. πάω να ανοίξω την πόρτα και με πιάνει το χέρι, εντωμεταξύ πηδούσε πάνω κάτω όταν έτρεχε από πίσω μου.. όταν μου έπιασε το χέρι, εγώ πάντα φορούσα δυο σταυρούς επάνω μου, του είπα άσε με σε παρακαλώ δεν ξέρω πως βγήκε η φωνή μου εκείνη την ώρα. Εκείνος με κοίταξε με ένα θλιμμένο βλέμμα και μετά πάλι πάτησε μια κραυγή και με άφησε.. Εκείνη την ώρα κούνησε το κεφάλι του και μου είπε τι έγινε?? εγώ βγήκα έξω και του έλεγα να μην με πλησιάζει. Τότε ήρθε η μάνα μου και της είπα τι έγινε.. Έδωσε στο αδελφό μου αγιασμό να πει κ εγώ του έδωσα ένα από τους δυο σταυρούς μου.. ο αδελφός μου είπε ότι εκείνο το βράδυ έκανε βόλτα στην πλατεία του χωριού μας που είναι ακριβός απέναντι από το σπίτι μας και ένιωσε κάτι σαν να τον καλεί στο σπίτι να κοιμηθεί. Αυτός πίστεψε ότι ήταν βλακείες και πήγε σπίτι και έτσι μόλις ανέβηκε τις σκάλες.... δεν θυμόταν τίποτα άλλο.. ακόμα και τώρα ο αδελφός μου όταν είναι στο σπίτι μας δεν μπορεί να ησυχάσει νιώθει κάτι διπλά του αλλά δεν μπορεί να τον πειράξει. Πιστεύω επειδή του έδωσα τον ένα σταυρό μου.. με αγάπη από την Ιωάννα



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Η φυλακή των ψυχών

Μετρό...η υπόγεια συγκοινωνία που εσείς γνωρίζετε δεν είναι πια η ίδια.Εγώ προσωπικά δεν ζούσα για να δω πως ήταν πριν την Αποκάλυψη.Εγώ το μετρό το γνώρισα σαν την ζωή,τον θάνατο και την πτώση του ανθρώπινου είδους.Αλλά όλα αυτά δεν έχουν σημασία,σημασία έχει τι είδα εγώ μέσα σε αυτήν την ανάμειξη ζωής κ θανάτου.Εγώ είδα την νέα τάξη πραγμάτων.Θα σας εξήγησω γιατί το μετρό τώρα πια λέγεται φυλακή των ψυχών.Αν κάποιος από τους αγαπητούς αναγνώστες τολμούσε ένα ταξίδι στο μετρό του ΤΩΡΑ δεν θα έβλεπε τίποτα το ίδιο με το μετρό της εποχής σας.Εσείς το έχετε συνηθίσει με τρένο,μεγαλειώδεις καταστάσεις όπου το φως χρησιμοποιείται συνεχώς κ ακατάπαυστα κ δεν ανησυχείτε για τα φαντάσματα κ τα τέρατα του μετρό.Εγώ για να καταλάβετε για να ταξιδέψω από τον ένα σταθμό στον άλλο χρησιμοποιώ τα πόδια μου,είμαι οπλισμένος και περπατώ κυριολεκτικά στα σκοτάδια κ το παραμικρό λάθος βήμα σημαίνει θάνατο.Για την ώρα θα σας πω για την σήραγγα Νεκροπολις η οποία δεν ονομάζεται έτσι τυχαία αφού αμέτρητοι άνθρωποι έχουν χαθεί εκει μέσα κ οι ελάχιστοι που κατάφεραν να βγουν ζωντανοί χάσανε τελείως τα λογικά τους.Ευτυχώς αυτή η σήραγγα δεν αποτελεί κεντρική οδό αλλά παράκαμψη για τον σταθμό Μοναστήρι της βουλής των Αγγέλων(Μοναστηράκι).Ότι θα σας πω έγινε πριν δύο,τρεις ή κ τέσσερις μήνες.Μόλις που είχα καταφέρει να σωθώ από μια αγέλη εφιαλτικων σαρκοφάγων πλασμάτων τα οποία παρόλο που είναι τυφλά μπορούν να σε σφάξουν σε δευτερόλεπτα.Πάνω στην βιασύνη μου καθώς έτρεχα να ξεφύγω από αυτούς του δαίμονες μπήκα χωρίς δεύτερη σκέψη στην καταραμένη σήραγγα γνωρίζοντας ότι τα πλάσματα δεν θα με ακολουθούσαν.Επίσης θα ήθελα να προσθέσω ότι οι αυτοψίες των σωμάτων που βρέθηκαν έξω από την σήραγγα έδειξαν μεταθανάτια χτυπήματα από πτωματοφαφα ζώα τα οποία μόνο 3 βολές από πιστόλι είναι υπεραρκετες για να τα διώξουν.Αυτό δείχνει ότι η σήραγγα είναι ασφαλής από κυνηγούς αλλά γεμάτη από κάτι αλλο.Μπαίνοντας στην σήραγγα το πρώτο πράγμα που παρατήρησα ήταν κρανία βουτηγμένα μέσα στον τσιμεντένιο τοίχο κ ένα κρεμασμένο σκελετό ο οποίος κρατούσε ένα κομμάτι μέταλλο το οποίο έπαιζε τον ρόλο ταμπέλας κ έλεγε με ξεθωριαζμενα γράμματα: ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ.Πιστευοντας στην αρχή ότι μπορεί ληστές να είχαν εγκατασταθεί στην σήραγγα μπήκα μέσα αποφασισμένος να περάσω ή απαρατήρητος ή με μάχη.Αρκετά βήματα μετά την είσοδο μου,χτύπησε τα ρουθούνια μου μια άθλια μυρωδιά σαπίλας.Υποπτευομενος το τι θα δω άνοιξα τον φακό μου κ το θέαμα που είδα με μόλυνε με πρωτόγνωρο φόβο.Αφύσικος ξεκοιλιασμενα πτώματα,μερικά από αυτά καρφωμένα σε σιδερένιες βέργες του τοίχου και μερικά από αυτά ακέφαλα με περιεβαλαν.Προσπάθησα να κρατήσω το στόμα μου κλειστό φοβούμενος μην ξυπνήσω το δολοφόνο.Το τρομαχτικό ήταν ότι όλοι είχαν πεθάνει με τα μάτια ανοικτά κ με μια έκφραση γεμάτη τρόμο.Ευτυχώς προχωρώντας πιο κάτω τα πτώματα λιγοστευαν όμως κάτι εξωπραγματικό περίμενε.Στον τοίχο δεξιά υπήρχε ένας διπλος σωλήνας ο οποίος προφανώς χρησίμευε για τον εξαερισμό παλαιότερα.Σε εμφανές σημείο υπήρχε γραμμένο με άτσαλα κ δυσαναγνωστα γράμματα ένα κείμενο με κόκκινη μυρωδατη μπογιά που έλεγε: ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ. ΤΟΥ ΣΩΛΗΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΒΓΕΙΣ.ΑΚΟΥΣΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΝΕΙΣ.Σκέφτηκα στην αρχή ότι αυτά ήταν τα τελευταία λόγια κάποιου κακομοίρη πριν ξεψυχησει αλλά για να τα έλεγε αυτά κάτι θα ηξερε.Έτσι λοιπόν ακούμπησα προσεκτικά το δεξί μου αυτί πάνω στον σωλήνα κ περίμενα να ακούσω κάποιον να μιλάει.Στην αρχή δεν άκουγα τίποτα αλλά μετά από λίγη ώρα το αυτί μου έπιασε ψιθύρους.Η γλώσσα στην οποια μίλαγαν έμοιαζαν με την δική μου αλλά με δυσκολία καταλάβαινα τι έλεγαν.Ύστερα από λίγο άκουσα μια γυναικεια φωνή από την άκρη του σωλήνα να λέει:Φύγε σε παρακαλώ!Άσε μας στην ησυχία μας.Εγώ απάντησα:Αυτό θέλω κ εγώ.Πες μου τι πρεπε να κάνω για να σας αφήσω.Η απάντηση άργησε να έρθει αλλά τελικά άκουσα την φωνή να λέει συνέχεια,κάθε φορά κ πιο δυνατά την φράση:Λύτρωστε με!Καθώς έκανα αγώνα να κατανοήσω την ακαταλαβιστικη φράση ένας καχιεκτικος αρουραίος πέρασε πάνω από το κεφάλι μου προφανώς θεωρώντας ότι είμαι κ εγώ ένας από τους πολλούς νεκρούς που συνήθιζε να βλέπει.Εγώ τρομοκρατημένος έπεσα πάνω στης ράγες άκουσα μια απόκοσμη εκκωφαντιξη φωνή να φωνάζει όταν σήκωσα το κεφάλι μου είδα ότι το μισό σώμα του καχιεκτικου αρουραιου βρισκόταν στο πάτωμα μέσα στα αίματα,τότε κατάλαβα τι θα παθαινα κ εγώ αν είχα το αφτί μου για πολύ ώρα στον σωλήνα.Ξαφνικά άκουσα από πίσω μου βήματα κ αποτρόπαιες κραυγές.Άρχισα να τρέχω κ μετά από λίγα βήματα έφτασα μπροστά στην έξοδο της σήραγγας.Τρομαγμένος αντίκρισα ότι την έξοδο φύλαγαν 6 σκιές προφανώς ανθρώπων που είχαν πεθάνει εκεί.Άκουσα τα βήματα κ τις ανατριχιαστικές κραυγές από πίσω μου κ φώναξα:Λυτρωστε με!Με μιας οι φυλακες της εξόδου κάνανε άκρη σαν να με άφηναν να περάσω.Χωρίς πολύ σκέψη έτρεξα κ πέρασα την πολυπόθητη έξοδο.Τα είχα καταφέρει να περάσω αλώβητος αλλά σχεδόν τρελαμενος από τον φόβο μου για το τι θα μπορεί να είχα παθει αν αργουσα έστω κ λίγο.Μετά από αυτό κατάλαβα γιατί το μετρό λέγεται φυλακή των ψυχών.Γιατί ο Παράδεισος δεν υπάρχει πια κ γιατί η κόλαση έχει γίνει ένα με το μετρό.Οι ψυχές δεν πάνε πουθενά.Μένουν στο μετρό. Από τον φίλο Nick



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Η εικόνα

Γεια σας το όνομα μου είναι Παναγιώτης και θα ήθελα να σας πω μια ιστορία που μου συνέβη το περασμένο καλοκαίρι! Είχα πάει λοιπόν με δύο φίλους μου στο πανηγύρι του χωριού μου (το χωριό μου είναι το Σοφικό Κορινθίας). Αφού φάγαμε με τις οικογένειες μας αποφασίσαμε να πάμε μια βόλτα. Σαν φτάσαμε σε μία αλάνα στην οποία τα βράδια δεν πάει κανείς γιατί είναι κοντά στο νεκροταφείο αρχίσαμε να λέμε τρομακτικές ιστορίες. Εγώ ήξερα παρά πολλές διότι μου έλεγαν οι παππούδες μου... Έτσι είπαμε να δούμε ποίοι από εμάς είχαμε κότσια και αποφασίσαμε να μπούμε σε ένα σπίτι έρημο! Το σπίτι αυτό ήταν το πολύ 20-30 μέτρα πιο κάτω! Αφού καταφέραμε να ανέβουμε με αρκετή δυσκολία ανοίξαμε την πόρτα που δεν περιμέναμε να ανοίξει ΤΟΣΟ εύκολα μπήκαμε μέσα! Το σπίτι ήταν θεοσκότεινο και ο Μήτσος, ένας από τους φίλους μου, είχε μαζί του έναν φακό. Τον άναψε και αρχίσαμε να ερευνούμε το σπίτι! Το σπίτι ήταν τελείως άδειο, δεν υπήρχε ΤΙΠΟΤΑ ΜΑ ΤΙΠΟΤΑ μέσα! Σε κάποια φάση είπαμε να πάμε να δούμε και τα αλλά δωμάτια (ως τώρα είχαμε δει το σαλόνι). Μπήκαμε στο πρώτο που βρήκαμε και με αρκετό δισταγμό μπήκαμε μέσα! Η πόρτα πίσω μας έκλεισε και ακούστηκε ένας περίεργος ήχος κάπως έτσι: χρτς. Τρόμαξα ακόμα περισσότερο όταν κατάλαβα ότι το άκουσαν και οι άλλοι! Αλλά δεν είχαν τελειώσει ακόμα οι εκπλήξεις αφού όταν γυρίσαμε για να ανοίξουμε την πόρτα και να φύγουμε είδαμε μια εικόνα κρεμασμένη πάνω στον τοίχο. Πάνω στην εικόνα ήταν μια γριά που στο πρόσωπο της φαινόταν σαν κάτι την είχε τρομάξει πολύ. Αρχίσαμε να τρέχουμε με την ψυχή στο στόμα. Σας τα λέω αυτά και μου σηκώνεται η τρίχα! Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα καθόμουν και σκεφτόμουν το εξής, πως γίνετε μέσα σε ένα σπίτι να μην υπάρχει τίποτα εκτός από εκείνη την εικόνα? storiesfromthegrave.com



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Δεν ήταν φάρσα

Γεια σας! Είμαι η Δέσποινα και σήμερα θα σας διηγηθώ κάτι, το οποίο έζησα με 1 φίλη μου! Όλα άρχισαν πέρσι στο Δημοτικό σχολείο που πήγαινα στον Κορυδαλλό (τώρα πάω γυμνάσιο)! Ο ουρανός ήταν κατάμαυρος, μέρα βροχερή με αστραπές, κρύο και πολύ άνεμο. Η μητέρα της φίλης μου, της Δήμητρας, με την δική μου μαμά είναι κολλητές και πήγαιναν κάθε Σαββατόβραδο να κάνουν yoga στο σύλλογο του σχολείου! Όσο λοιπόν αυτές έκαναν γυμναστική, εμείς ήμασταν στο προαύλιο (κάτω από τα υπόστεγα γιατί έβρεχε) και τις περιμέναμε! Επειδή, όμως, βαριόμασταν να τις περιμένουμε να έρθουν, η Δήμητρα με ρώτησε: - Δέσποινα, είσαι για λίγη δράση? - Τι λες μωρέ? Μέσα στην καταιγίδα και το σκοτάδι? - Ναι, αυτό είναι διασκέδαση! - Και τι εννοείς με το "διασκέδαση"? - Εννοώ να πάμε στις παλιές τουαλέτες του σχολείου! - Οκ πάμε. (Διευκρινίζω πως υπήρχαν φήμες για τις παλιές κοριτσίστικες τουαλέτες. Πολλοί άκουγαν τις πόρτες να κοπανιούνται και παρόμοια). Και έτσι πήγαμε. Επειδή τα φώτα εκεί δεν δούλευαν, η καθαρίστρια άναβε 3 κεράκια τα Σαββατόβραδα. Καθώς όμως πηγαίναμε να μπούμε σε μια τουαλέτα ακούσαμε καζανάκι. Τότε η Δήμητρα χτύπησε σιγανά την πόρτα και ακούσαμε μια φωνή να μας απαντάει "Άλλος", αλλά ήταν μια πάρα πολύ απαλή φωνή, σαν από ένα κοριτσάκι 2ας τάξης! Λέμε οκ! Τότε πάει να μπει η καθαρίστρια στην τουαλέτα (την συγκεκριμένη) και της λέμε: - Όχι κυρία Μαρία, είναι άλλος μέσα! - Τι λέτε αγάπες μου? Δεν μπαίνει κανείς σε αυτή τη τουαλέτα. Είναι πολύ σκοτεινά. Πάνε όλοι στις καινούριες! - Μα χτυπήσαμε εμείς την πόρτα και κάποια μας απάντησε "Άλλος". - Ωραία αυτό θα το δούμε τώρα! Και χτυπάει η κυρία Μαρία, αλλά δεν παίρνει απάντηση. Εμείς κοκαλώσαμε! Ξαναχτυπάει. Πάλι κανείς δεν απάντησε. Άνοιξε η γυναίκα την πόρτα να δει αν ήταν φάρσα και δεν ήταν ΚΑΝΕΙΣ μέσα. Τότε η κυρία Μαρία έφυγε και εμείς με μια φωνή είπαμε "ΑΑΑΑΑΑΑΑ" καθώς ψάχναμε να βρούμε την πόρτα για να βγούμε ακούμε πάλι την ίδια φωνή να μας λέει: - Ελάτε κοριτσάκια!! Μείνετε μαζί μου. Θέλω παρέα! - ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ? Σας παρακαλώ μην κάνετε φάρσα! (είπε η Δήμητρα κλαίγοντας) - Ελάτε πλησιάστε. Μην φύγετε! Τότε εγώ βρήκα την έξοδο και τρέξαμε προς τις σκάλες. Τότε ήταν το πιο ανατριχιαστικό! Είδαμε μια σκιά ενός μικρού κοριτσιού να μας ακολουθάει στις σκάλες. Από την τρομάρα μου έτρεχα όσο πιο γρήγορα μπορούσα και έπεσα και στραμπούλιξα το πόδι μου. Η Δήμητρα από το πολύ τρέξιμο της κόπηκε η ανάσα (γιατί έχει και άσθμα) και δεν μπορούσα να την βοηθήσω! Τότε φώναξα "βοήθεια" και ήρθε η κυρία Μαρία. Μας βοήθησε και μας ρώτησε πως έγινε όλο αυτό. Εμείς της εξηγήσαμε και δεν πίστευε σε αυτά που άκουσε. Μας είπε πως δύο κοριτσάκια πέθαναν σε εκείνο το σχολείο από δολοφόνο που μπήκε κρυφά την ώρα του διαλείμματος και τις μαχαίρωσε στην καρδιά. Τα κοριτσάκια πήγαιναν 1η τάξη και τα έλεγαν Μαρίνα και Πωλίνα .Από τότε στο καζανάκι γράφει με κόκκινο χρώμα: Μ+Π Live 4 ever. http://ift.tt/IIV4v0? id=166051860091240



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Η προγιαγια

Όταν ήμουν 12 χρονών, πέθανε η προγιαγιά μου και εγώ τις είχα πολύ μεγάλη αδυναμία. Περίπου 3 μήνες μετά τον θάνατο της είδα το εξής όνειρο: Ήμουν σε ένα παλιό αρχοντικό σπίτι, μαζί με τον ξάδερφο μου και την θεία μου, ντυμένοι στα μαύρα. Εκεί που καθόταν η θεία μου δίπλα της, βρισκόταν μια κάσα κατάμαυρη και ήταν κλειστή. Εκείνη την στιγμή μπαίνει στο δωμάτιο που βρισκόμασταν, ο ξάδερφος μου και κάτι μας έλεγε. Ξαφνικά ανοίγει η κάσα και εμφανίζετε μέσα η προγιαγιά μου. Πέφτει η κάσα και προγιαγιά μου εξαφανίζεται. Το πρωί όπως πήγαινα στο σχολείο με ακολουθούσε μια γιαγιά ντυμένη στα μαύρα και με κοιτούσε συνέχεια. Αυτό συνέβαινε για λίγο καιρό. Μέτα μάθαμε πώς η γιαγιά αυτή πέθανε. Δεν είχε κανέναν συγγενή και ζούσε σε ένα αρχοντικό πιο κάτω, και το σπίτι εσωτερικά ήταν όπως στο όνειρο μου. Την ώρα που την έθαβαν ήμασταν εγώ, η θεία μου και ο ξάδερφος μου. Εντωμεταξύ η κάσα ήταν μαύρη και δεν είχαν βγάλει το καπάκι. Πριν την βάλουν μέσα στο χώμα άνοιξαν το καπάκι και ένιωθα περίεργα. Όταν έβαζαν την κάσα μέσα γλίστρησε η κάσα και έπεσε η γιαγιά και βρέθηκε μπροστά από μας, ήταν τρομακτικό. Το ίδιο βράδυ είδα αυτήν την γιαγιά να μου λέει να προσέχω πιο πολύ όταν βγαίνω έξω. Όταν είπα στην θεία μου για το όνειρο μου είπε να πάω να αφήσω λουλούδια στο μνήμα αυτής της γιαγιάς και να της ανάψω ένα κεράκι. Αφού γύρισα μου είπε πως κυκλοφορούσε ένας δολοφόνος εδώ κοντά ο οποίος είχε σκοτώσει 5 κορίτσια περίπου. www.facebook.com/permalink.php?id=166051860091240



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2014

H γέφυρα στη λίμνη

Ήταν ένα ήσυχο φθινοπωρινό βράδυ . Η βροχή που είχε πέσει το απόγευμα είχε ποτίσει το χώμα , και αυτό έφερνε μια μυρωδιά χαρακτηριστική. Ο καιρός ήταν φθινοπωρινός , που εδώ ψηλά , στο χωριό που διαδραματίζεται αυτή η ιστορία ,σήμαινε αρκετή δροσιά . Τα νυχτολούλουδα είχαν ανοίξει και το άρωμα πλανιόταν στον αέρα. Ο ουρανός τώρα , μετά την βροχή , ήταν ξάστερος αλλά χωρίς φεγγάρι. Τα μόνα φώτα που υπήρχαν ήταν μέσα από κάποια παράθυρα στα λιγοστά σπίτια του χωριού και από κάτι παλιές , κίτρινες λάμπες δρόμου που μετά βίας φώτιζαν λίγα μέτρα δεξιά κ αριστερά από εκεί που βρίσκονταν. Ένας από τους χωρικούς , ας πούμε ότι το όνομά του είναι Γιάννης , μόλις είχε αφήσει το καφενείο και κίνησε για το σπίτι του. Πάντα ήταν από τους πρώτους που έφευγαν από το καφενείο , γιατί το σπίτι του ήταν στην πιο μακρινή άκρη του χωριού , και η κυρά του μόνη της εκεί με τα δυο μικρά παιδιά τους , δεν μπορούσε να μένει μονάχη ως αργά. Όπως σχεδόν κάθε βράδυ λοιπόν , έτσι κ απόψε , μετά από μερικά ποτηράκια τσίπουρο , ο Γιάννης ξεκίνησε για το σπίτι με μόνη παρέα του το σκυλί του. Το πιστό του κυνηγόσκυλο που πάντα τον ακολουθούσε ως την πόρτα του καφενείου , κ όταν εκείνος έβγαινε , με ένα σφύριγμα εκείνο έτρεχε δίπλα του απ΄ όπου κ αν ήταν παρατώντας στη μέση του κυνήγι με τους αρουραίους του χωριού. Έτσι κ απόψε λοιπόν οι δυο τους έχουν πα΄ρει τον δρόμο του γυρισμού. Ο Γιάννης σιγοσφυρίζοντας και το σκυλί τρέχοντας πότε πλάι του πότε γύρω του, μυρίζοντας τον βραδινό αέρα. Έχοντας βγει πια από τον κεντρικό δρόμο του χωριού και από το φως των φαναριών του δρόμου, οι δυο τους προχωρούν για το σπίτι τους που δεν απέχει πολύ πια. Πριν φτάσουν εκεί όμως , το σκυλί ξαφνικά σταματάει και το βλέμμα του καρφώνεται στην άκρη του μονοπατιού εκεί που αρχίζει το δάσος. Τίποτα δεν φαίνεται εκεί , όμως ο σκύλος γρυλίζει σιγανά έχοντας τεντώσει όρθια τα αυτιά του. ''-Τι είναι αγόρι μου?'' ρωτάει ο Γιάννης κοιτώντας μια τον σκύλο του και μια τη σκοτεινή συστάδα των δέντρων. Τίποτα δεν βλέπει όμως παρόλα αυτά αντριχιάζει κ αυτός. Με το βλέμμα καρφωμένο στα δέντρα τεντώνει το χέρι του και πιάνει το κολάρο του σκύλου. ''-Έλα αγόρι μου'' του λέει και το τραβάει από το κολάρο. Πριν κάνει όμως δυο βήματα το σκυλί κοκκαλώνει ξανά και γρυλίζει φοβισμένα αυτή τη φορά κοιτώντας σε άλλο σημείο ανάμεσα στα δέντρα , προς τη μεριά της λίμνης και του μικρού γεφυριού που τη διασχίζει. Ο Γιάννης σταματάει κ αυτός και αφουγκράζεται. Δεν ακούει όμως τίποτα ούτε και βλέπει κάτι. Σκέφτεται λοιπόν φοβισμένος να προχωρήσει μιας και το σπίτι του δεν απέχει μακριά. Δεν προλαβαίνει όμως να ξεκινήσει και ο αέρας φέρνει στα αυτιά του μια λέξη σαν ηχώ που ακούγεται ξανά και ξανά μέσα από τα δέντρα. Κάποιος σαν να ψιθύριζε το όνομά του. Το αίμα του πάγωσε και κοκκάλωσε στη θέση του. Σκέφτηκε πως ίσως το φαντάζεται πως ίσως είναι μόνο ο άνεμος. Από τις σκέψεις του τον έβγαλε τον λυπημένο κλαψούρισμα του σκύλου του. Κοίταξε τον σκύλο και είδε πως κ αυτός κοίταγε ακόμα στα δέντρα με τα αυτιά του τεντωμένα. Έστησε αυτί και πάλι άκουσε κάποιον να φωνάζει δυνατότερα τώρα το όνομά του. Μια φωνή γυναικεία και μελωδική όμως ταυτόχρονα και παγωμένη , με κάτι υπόκοσμο να υπάρχει σ αυτήν. Άφησε να βγει από μέσα του μια ανάσα και τότε συνειδητοποίησε πως τόση ώρα κρατούσε την αναπνοή του. Παίρνοντας μερικές ακόμα ανάσες και μην ακούγοντας τίποτα άλλο θύμισε στον εαυτό του πως έπρεπε να προχωρήσει. Έπιασε σφιχτά τον σκύλο από το κολάρο και σαν να βγήκε από λήθαργο ξεκίνησε με γοργό βήμα να προχωράει. Μες στο σκοτάδι , δεν ξανάκουσε τίποτα όμως είχε συνέχεια την αίσθηση ότι κάποιος ή ίσως κάτι , τον ακολουθούσε κατά πόδας. Δεν τόλμαγε όμως να γυρίσει φοβούμενος για το τι θα αντίκριζε. Φτάνοντας στο σπίτι του κ αφού διπλοκλείδωσε τις πόρτες , διηγήθηκε στην γυναίκα του το τι συνέβη, εκείνη όμως είπε πως ήταν απλά ο αέρας και τα τσίπουρα από το καφενείο που τον έκαναν να φαντάζεται διάφορα . Αυτός όμως δεν πείστηκε. Τις επόμενες μέρες ο Γιάννης διηγήθηκε το περιστατικό αυτό στο καφενείο αλλά κανείς δεν είχε ικανοποιητική απάντηση . Πολλοί συμφώνησαν με την γυναίκα του πως έφταιγαν τα τσίπουρα αλλά ο Γιάννης ήξερε τι είχε ακούσει. Και επιπλέον κανείς δε μπορούσε να εξηγήσει την συμπεριφορά του σκύλου. Μερικές βδομάδες πέρασαν , βδομάδες που η φθινοπωρινή βροχή και το ολοένα και αυξανόμενο κρύο ήταν καθημερινό φαινόμενο στο χωριό , κι όλοι ασχολούνταν με τις ετοιμασίες και το κόψιμο των ξύλων για τον χειμώνα που ερχόταν. Μέχρι κ ο Γιάννης που είχε ξεχάσει το γεγονός εκείνης της νύχτας. Το είχε ξεχάσει μέχρι το σημερινό απόγευμα όμως. Γιατί σήμερα τα απόγευμα ένας χωριανός έκανε μια φρικιαστική ανακάλυψη. Το πτώμα ενός συγχωριανού τους. Και ήταν τρομερό. Το πρόσωπο και τα χέρια του ήταν κάτασπρα σαν το χιόνι και τα μάτια του ορθάνοιχτα σε μια έκφραση απόλυτου τρόμου. Δεν είχε κανένα άλλο σημάδι πέρα από δύο μελανιές δεξιά και αριστερά στο λαιμό του. Παλιές ιστορίες άρχισαν τότε να κάνουν ξανά την εμφάνιση τους στις συζητήσεις των χωριανών. Ιστορίες που άκουγαν από τις γιαγιάδες και τους παππούδες τους , τόσο ξεχασμένες που θεωρούνταν παραμύθια. Ιστορίες για λάμιες και νεράιδες και ξωτικά . Ιστορίες για φωνές που ακούς την νύχτα να φωνάζουν το όνομά σου και βήματα που σε ακολουθούν ενώ δε θα έπρεπε να είναι κανένας εκεί. Ιστορίες για την ξεχασμένη πια γριά εκείνη που κανείς δε θυμόταν το όνομά της όμως όλοι είχαν ακούσει από τους παππούδες τους ότι είχε πνιγεί στη λίμνη. Ένα βράδυ φθινοπώρου , μετά από πολύ βροχή , γλιστρώντας στο μικρό γεφυράκι που διασχίζει τη λίμνη. Χτυπώντας σε μια πέτρα το κεφάλι καθώς έπεφτε ανήμπορη να σηκωθεί πνίγηκε στη λίμνη. Πνίγηκε φωνάζοντας ονόματα συγχωριανών της μήπως και πέρναγε κανένας μήπως και κανένας άκουγε τις φωνές της για βοήθεια που σιγά σιγά γίνονταν ολοένα και πιο αδύναμες. Κ όταν πια έβγαλαν το σώμα της από τη λίμνη , αυτό ήταν άσπρο , κάτασπρο , με μόνο σημάδι δύο μελανιές δεξιά κ αριστερά στο λαιμό. Από την πτώση είπαν , όμως ποιος ξέρει... Λέγεται ότι σε αυτή την περιοχή και στα γύρω χωριά , κάθε φθινόπωρο , ένα βράδυ μετά από πολύ βροχή , αν περπατάς κοντά στο δάσος , ο αέρας θα φέρει στα αυτιά σου μια φωνή που θα λέει το όνομά σου. Μην κάνεις το λάθος και απαντήσεις. Σκύψε το κεφάλι , κάνε τον σταυρό σου και άνοιξε το βήμα σου. Και σε καμία περίπτωση , καμία όμως , μην κοιτάξεις πίσω σου ακόμα κ αν είσαι σίγουρος πως κάποιος σ ακολουθεί. Και τελευταία συμβουλή , συμβουλή αληθινή , που μια χαμένη πλέον φίλη έδωσε και σε μένα ένα βράδυ, ποτέ μα ποτέ μην περάσεις γεφύρι την νύχτα. Γιατί? Ρώτησα κ η απάντηση που πήρα ήταν πως οι λάμιες κ οι νεράιδες είναι από κάτω. Θα φωνάξουν τα όνομά σου κ αν ξεχαστείς και κάνεις πως κοιτάς θα σε τραβήξουν κάτω , βαθιά μέσα στη λίμνη. Δε ξέρω αν εγώ έπεισα εσάς αλλά προσωπικά δε θα ήθελα να μάθω αν ισχύει... www.facebook.com/permalink.php?d=166051860091240



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2014

Ημιδιαφανής Μορφή

Γεια σας! Πριν πολύ καιρό μου συνέβη ένα πολύ περίεργο περιστατικό και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας! Παλιά είχα μια φίλη μεγαλύτερη από εμένα, φοιτήτρια, που ήταν πολύ καλή κοπέλα. Πέρασε κανένας χρόνος και από το πουθενά άρχισε να φέρεται πάρα πολύ παράξενα (μόνο εγώ το ήξερα γιατί άρχισε να μου λέει ότι δεν υπάρχει Θεός και τέτοια, αλλά ήμουν και μικρή, λέω θα της περάσει). Τέλος πάντων, η μαμά μου δεν ήξερε για αυτή την αλλαγή στη συμπεριφορά της και με πήγε μια μέρα σπίτι της και με άφησε εκεί για λίγο γιατί έπρεπε να δει μια ασθενή στο ιατρείο της επείγοντος. Παίζαμε επιτραπέζιο μιλούσαμε και γελούσαμε, ώσπου θέλησα να πάω στην τουαλέτα. Κοιτάχτηκα στον καθρέπτη και είδα μία γυναικεία μορφή να μου λέει με την αέρινη φωνή της να σηκωθώ και να φύγω αμέσως από το σπίτι. Δεν ξέρω αλλά κάτι μου έλεγε να την ακούσω (έμεινα και κάγκελο δεν ήξερα τι να κάνω). Έτσι σκέφτηκα τι θα έκανα, θα πήγαινα κοντά στην τσάντα μου, θα πατούσα την αναπαραγωγή μουσικής και θα προσποιούμουν πως χτυπάει το κινητό, έτσι θα έλεγα στη φίλη μου ότι η μαμά με περιμένει κάτω και θα έφευγα. Έλα όμως που δεν πρόλαβα, μόλις βγήκα όλα τα φώτα ήταν κλειστά, μια πεντάλφα στο πάτωμα και η κοπέλα με ρώτησε αν έχω σκοτώσει ποτέ άνθρωπο. Ήμουν έτοιμη να το βάλω στα πόδια ή να φωνάξω βοήθεια. Τότε έβγαλε από την τσέπη της ένα μαχαίρι που από το λιγοστό φως των κεριών κατάλαβα ότι ήταν κάπως σκουριασμένο. Μετά σε κλάσματα δευτερολέπτου πετάχτηκε η ημιδιαφανής μορφή του καθρέπτη, με προστάτεψε και το μαχαίρι τραυμάτισε την φοιτήτρια ελαφρά. Εγώ πήρα τα πράγματά μου και έφυγα κατευθείαν. Συνάντησα τη μαμά στην είσοδο της πολυκατοικίας, της είπα τί συνέβη και φυσικά δεν με πίστεψε, όμως κοκαλώσαμε και οι δύο μόλις η φίλη μου μας είπε, αφού ζήτησε συγγνώμη και μας είπε ότι δεν ήταν ο εαυτός της εκείνη την άτυχη στιγμή. Μα είπε πως δεν πλήρωνε ενοίκιο για το σπίτι γιατί είχε χρόνια να κατοικηθεί και θεωρούταν από πολλούς στοιχειωμένο. Η φίλη μου φυσικά πήγε εκεί για οικονομικούς λόγους και αφού δεν πίστευε σε δεισιδαιμονίες και τέτοια. Μετά από λίγο καιρό μετακόμισε και αυτή και εμείς και μάθαμε από γείτονες ότι το σπίτι άνηκε σε μία γυναίκα που ήθελε απελπισμένα να γίνει δισεκατομμυριούχος, τρελαμένη. Λένε πως λόγο αυτής της φιλοδοξίας της όχι απλώς δεν την αγαπούσε κανένας και δεν της έχτισε τάφο αλλά ούτε καν την έθαψαν και το νεκρό κορμί της έλιωσε σε κάποιο μέρος του σπιτιού. Επίσης μάθαμε ότι ακόμα έστω και νεκρή προσπαθεί να επεκτείνει την περιουσία της, δηλαδή το παλιό μας σπίτι από το οποίο φύγαμε μετά το περιστατικό τώρα πιθανότατα είναι στοιχειωμένο! Τώρα η μορφή στον καθρέπτη ή ήταν κοπέλα που σκότωσε για να της πάρει την περιουσία ή φύλακας άγγελος. Νιώθω μεγάλη ανακούφιση που μοιράστηκα την ιστορία μου μαζί σας, ευχαριστώ!



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Η γιαγιά και το Ψυχοσάββατο

Πριν μερικά χρόνια είδα όνειρο ότι ήμουν στο σχολείο στο διάλειμμα και είχα στην τσάντα μου, μέσα σε αλουμινόχαρτο τα κόκκαλα της γιαγιάς μου, η οποία έχει πεθάνει πριν τριάντα χρόνια, όταν ήμουν δύο χρονών και ελάχιστα την θυμάμαι! Τα είχα πάρει μαζί μου γιατί ήθελα να τα δείξω στις συμμαθήτριές μου, τα ακουμπάω λοιπόν πάνω στο θρανίο, μαζεύονται όλες από πάνω μου, ανοίγω το πακέτο και τα επιδεικνύω! Το λέω στη μαμά μου την άλλη μέρα και η απάντησή της ήταν η εξής: " Δεν ξέρω αν έχει καμιά σχέση το όνειρο που είδες, αλλά ο πατέρας σου μου ζήτησε μετά από πολλά χρόνια να φτιάξω ένα πρόσφορο και να το πάω στην εκκλησία το ψυχοσάββατο... δεν το έκανα γιατί το ξέχασα.." Λέτε να ήταν σύμπτωση?? Γεια σας και ασφάλεια στα όνειρά σας. www.facebook.com/id=166051860091240



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Η εκδίκηση

Κάποτε ζούσε σε ένα έρημο χωριό ένας άντρας τον οποίο κορόιδευε όλο το χωριό λόγω της ασχήμιας του και του βάρους του.Με τον καιρό ο άντρας τρελάθηκε,και πήγε στο κοντινό χωριό και αγόρασε μια καραμπίνα,έτσι όταν κάποιος τον δούλευε τον σκότωνε.Με τον καιρό μαθεύτηκε ότι εκείνος έκανε τους φόνους και οι χωρικοί αποφάσισαν πως έπρεπε να τον σκοτώσουν όπως σκότωνε και αυτός! Έτσι και έγινε ένα βράδυ μπήκαν σπίτι του και έκαναν τον σκότωσαν κρεμώντας τον από ένα σκοινί από τον λαιμό για να φανεί ως αυτοκτονία.Απο τότε όσοι πάνε σε αυτό το χωριό λένε ότι το πνεύμα του στοιχειώνει το χωριό και όσοι πήραν μέρος στην δολοφονία του αλλά και όσοι τον κορόιδευαν υπέφεραν από φρικτά βασανιστήρια από το πνεύμα του ενώ όσοι ήταν στην δολοφονία του πέθαιναν από ανακοπή και έχοντας σημάδια από χέρια στο λαιμό τους. Από τον φίλο Χρήστο



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2014

Έξω Φρενών

Πριν μια βδομάδα ένας τρελός απέδρασε από το τρελοκομείο. Πριν καταλήξει σε τέτοια χάλια στο τρελοκομείο έπαιρνε ναρκωτικά, ήταν η καθημερινή συνήθεια του, ήθελε συνέχεια όλο και πιο πολύ. Σηκωνόταν στη μέση της νύχτας για να πάρει τη δόση του. Αυτό τον κατέστρεψε... Η εμμονή κάθε μέρα και o εθισμός του αυξανόταν. Τα όργανα του άρχισαν να αυτοκαταστρέφονται. Τον βρήκαν... Ήταν για κλάματα, μεθυσμένος στη μέση του δρόμου... Τον έκλεισαν στο τρελάδικο... Σήμερα όμως αποχώρησε από εκεί... Τον είδαν να περνά από πολλές γειτονιές, κάλεσαν την αστυνομία μα όταν έφτασε βρήκαν μόνο τα ρούχα του πεταμένα στον κάδο και ένα σπασμένο μπουκάλι μπύρας στο χώμα. Την επόμενη μέρα σε ένα παλιόσπιτο ένας γέρος δολοφονήθηκε... από τον ναρκομανή τρελό. Η αστυνομία διερεύνησε το σπίτι. Υπήρχε μόνο το πτώμα του γέρου. Το σπασμένο μπουκάλι το οποίο τον χτύπησε μαρτύρησε τον δολοφόνο... Τον έψαχναν για μήνες, για χρόνια, τίποτα. Ένα μεγάλο τίποτα! Στο ίδιο σπίτι του δολοφονημένου γέρου άρχισαν να ακούγονται κραυγές το βράδυ από το παράθυρο: "Είμαι ΕΞΩ ΦΡΕΝΩΝ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΔΟΣΗ!" Τα λόγια χάνονταν στο αέρα. Χωμένο σε ένα θάμνο βρισκόταν το πτώμα του τρελού. "Θα αυτοκτόνησε... Πριν 2 ολόκληρα χρόνια, τον είχαμε κάτω από τη μύτη μας και τώρα τον βρήκαμε..." Ήταν κοκαλιάρης και νεκρός μα μιλούσε, φώναζε, διψούσε για ναρκωτικό, ήταν "εκτός ορίων" μα δεν είχε πια σώμα για να το δείξει. Το σπασμένο μπουκάλι μπύρας ήταν πάνω στο κεφάλι του. Η οικογένεια που έμενε στο σπιτάκι δεν άντεχε να ζει εκεί. Όλοι στην οικογένεια άρχισαν τα ναρκωτικά και δολοφονήθηκαν μόνοι τους. Σε εκείνη την οδό πολλοί ισχυρίζονται ότι είδαν το φάντασμα του τρελού. Έπινε... Μετά μπήκε στο μικρό σπίτι... από το εγκαταλελειμμένο σπίτι άρχισαν να ηχούν ουρλιαχτά ηλικιωμένου...Από τον φίλο Παναγιώτη



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Ζωντανό όνειρο

Γεια σας! Είμαι και πάλι η Δέσποινα με μια νέα ιστορία να σας πω, την οποία έζησα εχτές! Έβλεπα τηλεόραση το μεσημέρι, και ήμουν στο σπίτι με την γιαγιά μου μόνο. Έτσι όπως έβλεπα είχα κλειστά τα πατζούρια και ξαφνικά αποκοιμήθηκα! Είδα ένα πολύ περίεργο όνειρο, όμως! Είδα πως κοιμόμουν (στο όνειρο) και ξύπνησα αναζητώντας την γιαγιά μου (η οποία ήταν στον κάτω όροφο του σπιτιού). Κατέβηκα, λοιπόν, τις σκάλες και όταν βρήκα την γιαγιά μου της λέω: - Γιαγιά, πεινάω. Αλλά δεν πήρα απάντηση. Της το ξαναλέω. Και πάλι δεν είχα απάντηση! Τότε όταν ξύπνησα (στην πραγματικότητα), ένιωθα μια πίεση στο θώρακα και με δυσκολία ανέπνεα! Ζαλιζόμουν και μου φαινόταν πως έβλεπα σκιές. Πολλές γύρω μου! Δεν μπορούσα ούτε καν να μιλήσω. Μετά από λίγα δεύτερα μπαίνει η γιαγιά μου στο σαλόνι και ανοίγοντας το πατζούρι, εξαφανίστηκαν όλα! Άρχισα κι εγώ να κλαίω από τον φόβο μου και της είπα τι συνέβη! Αυτή μου είπε πως αυτό ήταν κάτι σαν αστρική προβολή και έπρεπε να πάω στην εκκλησία. Κι έτσι έγινε. Πήγα με την γιαγιά μου στην εκκλησία και ο Παπάς μας είπε πως ήταν δαιμόνια ή κάτι τέτοιο. Μου είπε πως όταν και αν ξανασυμβεί τέτοιο περιστατικό, θα πρέπει να κάνω (από μέσα μου) την προσευχή μου. Επίσης μας είπε πως δεν πρέπει ποτέ να κοιμάμαι με απόλυτο σκοτάδι στο δωμάτιο. Ένα μικρό φωτάκι αρκεί για να τα κρατήσει μακριά μου. Όταν γυρίσαμε σπίτι λιβανίσαμε το σπίτι, πάνω - κάτω. Από τότε κοιμάμαι πάντα με φωτάκι νυχτός. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό που μου συνέβη! storiesfromthegrave.com



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Τι συμβαίνει

Γεια σας. Θέλω και εγώ να σας διηγηθώ αυτό που μου συνέβη όχι τόσο για να δημοσιευτεί, όσο γιατί θέλω να το μοιραστώ με κάποιους που έχουν ζήσει κάτι παρόμοιο και ίσως θα μπορούσε κάποιος να με βοηθήσει. Θέλω επίσης να διευκρινίσω πως ουδέποτε έχω ασχοληθεί με μαγεία, και με το να καλώ πνεύματα και τέτοιες αηδίες. Θα αρχίσω με κάτι που μου συνέβη πριν 4 χρόνια περίπου και ήταν ένα πολύ παράξενο όνειρο το οποίο δεν μου βγαίνει από το μυαλό ποτέ και με φοβίζει. Είδα λοιπόν στον ύπνο μου πως περπατούσα μαζί με άλλους και είχαμε στο χέρι όλοι από ένα ποδήλατο. Μπροστά μου περπατούσε ένας παππάς και συνεχώς γύριζε πίσω και με κοιτούσε. Αφήνει σε κάποια στιγμή το ποδήλατο και έρχεται προς το μέρος μου κρατώντας την Αγία Γραφή και μου λέει, "πρέπει να σε διαβάσω". Γιατί? τον ρωτώ, και μου απατάει, "γιατί έχεις πίσω σου το διάβολο". Δεν πρόλαβε να με διαβάσει γιατί ξύπνησα έντρομη. Δεν ξέρω τι να σήμαινε αυτό το όνειρο μα εμένα μου πάνε τα πράγματα πολύ άσχημα, και μου συμβαίνουν περίεργα πράγματα, και είναι κάτι που δεν μου βγαίνει από το μυαλό. Το άλλο περιστατικό που μου συνέβη έχει να κάνει με κάτι που μου παρουσιάστηκε στον ξύπνιο μου. Ήταν πρωί, μόλις είχα ξυπνήσει και ξάπλωνα. Ήμουν μονή στο σπίτι. Τότε μόλις είχα χωρίσει με τον σύζυγο μου. Είχε ακόμη κλειδιά του σπιτιού μου, αλλά έλειπε διακοπές. Την ώρα που ήμουν ακόμη στο κρεβάτι ξαπλωμένη χουζουρεύοντας ακόμη με κλειστά τα μάτια ακούω να ανοίγει η πόρτα της κρεβατοκάμαρας. Μπα είπα θα είναι ο πρώην μου γύρισε, ήρθε κάτι να πάρει και να με δει. Νιώθω να έρχεται και να ξαπλώνει από πίσω μου και να με σφίγγει πολύ δυνατά. Ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι δεν είναι ο πρώην μου. Αισθάνομαι να είναι κάποια άλλη οντότητα από ένστικτο, δεν γυρίζω όμως πίσω να δω τι είναι αυτό γιατί φοβάμαι πως αν γυρίσω και δω, αυτό που θα δω θα με "σκοτώσει". Θέλω να αρχίζω να φωνάζω δυνατά το Πάτερ Υμών, προσπαθώ μα φωνή δεν βγαίνει. Με πιάνει πανικός, λέω πάει τέλειωσα. Σκέφτομαι να το πω από μέσα μου, αρχίζω λοιπόν να το λέω από μέσα μου και σιγά σιγά άρχιζε να γίνετε πιο χαλαρό το σφίξιμο και να χάνετε ώσπου εξαφανίστηκε. Αυτό μου συνέβη 2 φορές και είναι πέρα για πέρα αληθινό. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό. Μου συμβαίνουν περίεργα πράγματα και δεν είναι της φαντασίας μου, μα δεν τολμώ να τα πω σε κανέναν γνωστό, γιατί θα με περάσει για τρελή. Νιώθω πως είναι κάτι που με ακολουθεί και με θέλει αποκλειστικά δικό του. Ένα παράξενο πράγμα είναι, πως ενώ είμαι πολύ ντροπαλό και χαμηλών τόνων άτομο, από τότε που συνέβη αυτό, όλοι με αποφεύγουν χωρίς να έχει γίνει καμία απολύτως παρεξήγηση. Μόλις πάω να κάνω κάποια σχέση, ως δια μαγείας πριν καλά καλά ξεκινήσει κάτι γίνετε και όλα ανατρέπονται με αποτέλεσμα να μένω πάντα μονή, και μόλις γνωρίσω κάποια φίλη πάλι τα ιδία, χωρίς να έχει γίνει παρεξήγηση, ούτε να έχω κάνει η πει κάτι που να την προσβάλει, απομακρύνεται. Είμαι σίγουρη πως κάτι υπάρχει δεν ξέρω τι είναι αυτό. storiesfromthegrave.com



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Πέμπτη, 9 Ιανουαρίου 2014

Μαύρη Ελπίδα

Το σπίτι των ονείρων του νόμιζε ότι είχε βρει ένα ζευγάρι από το Χιούστον του Τέξας, όμως βρέθηκε αντιμέτωπο με τα φαντάσματα νεκρών σκλάβων. Ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν ο Σαμ και η Τζούντιθ Χάνι μετακόμισαν στο Νιούπορτ, λίγο έξω από το Χιούστον του Τέξας. «Όταν αγοράσαμε το σπίτι σκοπεύαμε να περάσουμε μεγάλο μέρος της ζωής μας εκεί», είχε δηλώσει ο Σαμ. Όλα ξεκίνησαν, όταν εμφανίστηκε στο κατώφλι τους ένας μυστηριώδης ηλικιωμένος άνδρας, που μετέφερε ένα δυσοίωνο μήνυμα. «Αυτός ο ηλικιωμένος άνδρας μου είπε ότι πρόσεξε πως ετοιμαζόμασταν να φτιάξουμε πισίνα στο πίσω μέρος της αυλής και ότι θα πρέπει να γνωρίζουμε κάτι. Τον ακλούθησα και μου έδειξε ένα σημείο στην αυλή, όπου κατά τα λεγόμενά του κρύβονταν τάφοι», θυμάται ο Σαμ. Έτσι ξεκίνησε η αποκάλυψη του σκοτεινού μυστικού που έκρυβε το σπίτι. Ο Σαμ αποφάσισε να ελέγξει τους ισχυρισμούς του ηλικιωμένου και άρχισε να σκάβει την αυλή. Γρήγορα, χτύπησε πάνω σε μια σκληρή επιφάνεια. Άρχισε να σκάβει με τα χέρια και βρήκε μια ξύλινη κάσα. Την άνοιξε και είδε έναν ανθρώπινο σκελετό. Με τη βοήθεια του τοπικού σερίφη διεξήχθη κανονική εκταφή. Βρέθηκαν τα λείψανα 25 ατόμων. Η οικογένεια αποφάσισε πως πρέπει να αποκαταστήσει τη μνήμη των νεκρών. Μετά από έρευνα στα αρχεία της πόλης, ο Σαμ βρήκε ότι στο συγκεκριμένο μέρος υπήρχε ένα παλιό νεκροταφείο για Αφροαμερικανούς, με το όνομα «Μαύρη Ελπίδα». Οι άνθρωποι που είχαν ταφεί εκεί ήταν πρώην σκλάβοι, που υπηρετούσαν τους πλούσιους Αμερικανούς της περιοχής. Η τελευταία ταφή είχε γίνει το 1939, ενώ συνολικά 60 άνθρωποι ήταν θαμμένοι εκεί. Η οικογένεια Χάνι δεν ήταν η μόνη που είχε βιώσει περίεργα φαινόμενα. Δεκάδες άλλοι γείτονες είχαν αναφέρει περίεργες λάμψεις, συσκευές και βρύσες να ανοίγουν και να κλείνουν μόνες τους. Επίσης είχαν ακούσει απόκοσμους ήχους και είχαν γίνει μάρτυρες στην εμφάνιση φαντασμάτων. Ο Σαμ και η Τζούντιθ έψαξαν αργότερα για τον μαύρο ηλικιωμένο, που τους είχε μεταφέρει την προειδοποίηση. Δεν βρήκαν κανένα ίχνος του, ούτε κανείς γνώριζε για την ύπαρξή του. Κατέληξαν ότι ήταν και αυτός ένα πνεύμα, κάποιου από τους σκλάβους που ήταν θαμμένοι στην πίσω αυλή τους. Σύντομα πούλησαν το σπίτι και έφυγαν από την περιοχή. www.facebook.com/id=166051860091240



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Θρύλος της Κρήτης

Μία από τις λιγότερο γνωστές ιστορίες της Κρήτης είναι εκείνη για το κρυφό σφαγείο στην περιοχή της Κισσάμου στον Νομό Χανίων. Αλήθεια ή μέρος της φαντασίας δεν γνωρίζει κανείς με σιγουριά εφόσον τα κάτωθι γεγονότα διαδραματίζονται στις αρχές του 1800 μ. Χ. όταν η Κρήτη βρισκόταν υπό τον τούρκικο ζυγό ήδη από το 1669 μ. Χ. Η σχετική ιστορία αναφέρεται στον Ευτύχη, ένα νεαρό βοσκό που ζούσε σε ένα πετρόχτιστο σπίτι, κοντά σε ένα ποταμάκι που περνούσε μέσα από ένα μικρό δάσος, με τους ηλικιωμένους γονείς του και τις τρεις αγαπημένες του αδερφές, την Κωστούλα, την Αργυρώ και την Σοφία. Ο νεαρός ξύπναγε τα χαράματα και επέστρεφε στο σπίτι το σούρουπο κάθε μέρα κατάκοπος. Μία μέρα καθώς βρισκόταν στο ποταμάκι και έπινε νερό γλίστρησε από επάνω του ο σάρακας που κουβαλούσε και έπεσε μέσα στο ρέμα. Ο Ευτύχης έτρεξε κατά μήκος για να καταφέρει να το πιάσει και έπειτα από αρκετή ώρα τα κατάφερε. Όμως είχε απομακρυνθεί πολύ από το σπίτι του πια. Ενώ ετοιμαζόταν να γυρίσει πίσω, παρατήρησε πως στεκόταν δίπλα σε ένα μικρό εκκλησάκι του προφήτη Ελισαίου και εκλαμβάνοντας το όλο περιστατικό ως σημάδι προσκύνησε και άναψε το φυτίλι που ήταν σβηστό. Εντωμεταξύ οι γονείς του που είδαν ότι νυχτώνει και ακόμα ο Ευτύχης δεν είχε επιστρέψει, φοβούμενοι ότι οι Τούρκοι τον είχαν σκοτώσει ή αιχμαλωτίσει έστειλαν τις τρεις αδερφές του να ψάξουν. (Οι Τούρκοι κατακτητές εκείνη την εποχή σκότωναν τους βοσκούς για ασήμαντους λόγους). Όταν πολύ αργά την νύχτα ο Ευτύχης επέστρεψε σπίτι εκείνες δεν είχαν γυρίσει. Την επόμενη ημέρα κάποιος άλλος βοσκός τις βρήκε κρεμασμένες στο δάσος και τα ζώα τους σφαγιασμένα. Η τρέλα δεν άργησε να βρει τον Ευτύχη ο οποίος καταράστηκε τον εαυτό του και τα Θεία διότι αν δεν αργούσε να γυρίσει στο σπιτικό του τίποτα δεν θα είχε συμβεί και η αγαπημένες αδερφές του θα ζούσαν. Οι γονείς του πέθαναν λίγες ημέρες αργότερα από την στενοχώρια. Αφού έκαψε όλες τις εικόνες που είχε στο σπιτικό του παίρνει την απόφαση εκδικηθεί. Για τα επόμενα τρία χρόνια με κάθε ευκαιρία καλεί στο σπίτι του Τούρκους στρατιώτες και τους κερνά ρακί και ότι τους κάνει ευχαρίστηση. Οι Τούρκοι δεν γνωρίζουν όμως ότι τα κεράσματά του περιέχουν στάχτη και όταν αυτοί ζαλιστούν τους ρίχνει αναίσθητους. Τους μεταφέρει σε ένα παλιό κελάρι και ενώ είναι εν ζωή τους τεμαχίζει στον ύπνο τους και σκορπίζει τα μέλη τους στο ρυάκι. Επάνω στον τρίτο χρόνο όμως ο Ευτύχης πιάστηκε αιχμάλωτος και όλα αποκαλύφθηκαν. Για παραδειγματισμό και βασανιστικό θάνατο οι Τούρκοι τον αλυσόδεσαν στο ίδιο κελάρι που διέπραττε τα εγκλήματά του και τον έθαψαν ζωντανό. Λέγεται ότι τα τρία αυτά χρόνια της δράσης του, βασάνισε και σκότωσε περίπου 150 στρατιώτες καθώς και κάποιους συγχωριανούς του, φίλους αυτών. Η τοποθεσία του χωριού δεν είναι γνωστή αλλά αυτό την κάνει τρομαχτική διότι κανείς δεν γνωρίζει εάν το σπίτι στο οποίο κατοικεί έχουν συμβεί αυτά τα τρομαχτικά περιστατικά. Μια εναλλακτική εκδοχή της ιστορίας αυτής θέλει τον Ευτύχη να βρίσκεται ακόμα εν ζωή, θαμμένος και καταραμένος σε εκείνο το κελάρι εφόσον βλασφημούσε τα Θεία ακόμα και τις τελευταίες του στιγμές. Περιμένει μόνο κάποιον να τον ξυπνήσει και να τον ελευθερώσει από τα δεσμά του. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ακούνε αλυσίδες το βράδυ μέσα στους τοίχους όμως ο ίδιος ο Ευτύχης δεν έχει βρεθεί μέχρι στιγμής. www.facebook.com/permalink.php? id=166051860091240



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Περιμένοντας τον Αη Βασίλη

Η μικρή Κωνσταντίνα αγρύπνησε στο κρεβάτι της όλη τη νύχτα περιμένοντας τον Αη-Βασίλη μέχρι πού δεν άντεξε και αποφάσισε να επισκεφτεί το σαλόνι που το στόλιζε ένα 2μετρο Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Κατέβηκε γεμάτη λαχτάρα τα σκοτεινά σκαλιά που έτριζαν και παραπονιούνταν σε κάθε πάτημα της. Αντικρίζοντας τη θέα του καλοστολισμένου σαλονιού το χαμόγελο της πάγωσε. Μία λίμνη με κόκκινο υγρό απλωνόταν μπροστά της. Κοίταξε παραπέρα όπου η ματιά της έφτασε σε μία μαυροφορεμένη γυναίκα η οποία κρατούσε ένα δώρο στα χέρια της. Η μικρή μη καταλαβαίνοντας τον κίνδυνο έτρεξε προς την γυναίκα και άρπαξε γεμάτη χαρά το δώρο από τα χέρια της. Ανοίγοντας το αντίκρισε κάτι απόκοσμο. Ένα κομμένο κεφάλι με μια έντρομη έκφραση. Πάγωσε ολόκληρη! Πέταξε αμέσως το «δώρο» κάτω και κοίταξε προς την γυναίκα κλαίγοντας, γεμάτη φόβο. Η γυναίκα τότε ούρλιαξε και ένα τεράστιο σατανικό χαμόγελο απλώθηκε στο απόκοσμο πρόσωπό της. Το κορίτσι βρέθηκε το επόμενο πρωί νεκρό κάτω από το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο μαζί με ένα σημείωμα που έλεγε « ΘΑ ΓΥΡΊΣΩ ΓΙΑ ΕΣΑΣ» www.facebook.com/id=166051860091240



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Περιπλανώμενος θάνατος

Θεωρείται ένα από τα πνεύματα της Βρετανικής παράδοσης που μαζεύουν τις ψυχές των νεκρών και τις μεταφέρουν στον άλλο κόσμο με την ξεχαρβαλωμένη του άμαξα. Είναι ψηλός και φοράει ένα πλατύγυρο καπέλο και ένα μακρύ παλτό. Κάποιοι τον θέλουν να ακολουθείται πίσω από την άμαξα από δύο συνοδούς με σκελετική μορφή, οι οποίοι πετούν τους πεθαμένους μέσα στην άμαξα. Κάποτε τρεις μεθυσμένοι φίλοι, καθώς επέστρεφαν σπίτια τους μια νύχτα, συνάντησαν τον Αnkou με την αμαξά του. Οι δύο από αυτούς άρχισαν να τον βρίζουν και να του πετάνε πέτρες μέχρι που έσπασαν τον άξονα της άμαξας και το έβαλαν στα πόδια. Ο τρίτος της παρέας ένιωσε άσχημα για αυτό που έγινε και θέλοντας να βοηθήσει τον Αnkou βρήκε ένα κλαδί και αντικατέστησε τον σπασμένο άξονα και έδωσε στον Ankou τα κορδόνια των παπουτσιών του για να δέσει το κλαδί πάνω στην άμαξα. Το επόμενο πρωί, οι δύο φίλοι που πετούσαν τις πέτρες στον Ankou πέθαναν ξαφνικά, ενώ ο τρίτος που έμεινε να τον βοηθήσει το μόνο που έπαθε ήταν να ασπρίσουν τα μαλλιά του, πράγμα που δεν μπορούσε να εξηγήσει στον κόσμο πως ακριβώς του συνέβη. www.facebook.com/1 66051860091240



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

30 Νοεμβρίου

Είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο να βρίσκεσαι έξω μέχρι πολύ αργά, την τελευταία νύχτα του Νοέμβρη, καθώς είναι η τελευταία νύχτα οπού οι νεκροί πηγαίνουν να χορέψουν με τα νεραιδικα στους γκρεμούς και τις πλάγιες. Μέτα από αυτό θα πρέπει να επιστρέψουν πίσω στους τάφους τους, να πλαγιάσουν στην κρύα, παγωμένη Γη, χωρίς μουσική και κρασί, μέχρι ο επόμενος Νοέμβρης να έρθει ξανά. Τότε θα ξεχυθούν ξανά στις πλάγιες και στους γκρεμούς, κάτω από το φως της Πανσελήνου ... Θυμάμαι μια ιστορία που μου είχε πει η γιαγιά μου, με τον Νεκρικό Χορό. Όταν κάποτε στο χωρίο της μια κοπέλα, η οποία επέστρεφε αργά από το χωράφι. Γύρναγε την ώρα των Νεκρών. Κάποια στιγμή κουράστηκε και έκατσε σε μια πλάγια να ξεκουραστεί, μετά από λίγο εμφανίστηκε ένας νεαρός μπροστά της. Η κοπέλα τον αντιλήφθηκε και ο νεαρός της είπε να περιμένει για να δει τον πιο πανέμορφο χορό που είχε δει πότε της, στην άκρη της πλάγιας. Η κοπέλα όση ώρα μιλούσε ο νεαρός, τον παρατηρούσε επίμονα ώσπου κάποια στιγμή τον αναγνώρισε. Τον ρώτησε γιατί είναι λυπημένος και χλωμός σαν να είναι νεκρός. Ο άντρας την ρώτησε αν τον αναγνώρισε. Η κοπέλα του απάντησε πως ήξερε ποιος ήταν άλλα και το πως πέθανε. Ο άντρας της ξαναείπε να δει στην άκρη της πλάγιας τον χορό και θα καταλάβει γιατί είναι εκεί. Η κοπέλα έγειρε προς την πλαγιά να κοιτάξει και είδε μια μεγάλη παρέα να χορεύει με μια γλυκιά μουσική να τους συνοδεύει. Ανάμεσα τους ήταν ορισμένοι νεκροί τους οποίους είχε αναγνωρίσει. Άντρες, γυναίκες, παιδιά. Όλοι ήταν μέσα στα λευκά και χλωμοί στο πρόσωπο σαν την Σελήνη. Ξαφνικά ο άντρας την έσπρωξε και τη διάταξε να τρέξει για τη ζωή της. Τα νεραιδικα της είπε θα την κυνηγήσουν για να μπει στο χορό. Γιατί μόλις μπει στο χορό δεν θα μπορέσει να τους αφήσει, που σημαίνει ότι θα πεθάνει. Την ώρα που μίλαγαν, τα νεραιδικα ανεβήκαν την πλάγια και άρχισαν να χορεύουν γύρω από την κοπέλα, με ενωμένα τα χεριά. Η κοπέλα σωριάστηκε στη γη. Λιποθύμησε... Την επόμενη μέρα την βρήκαν και είδαν το πρόσωπο της που είχε γίνει χλωμό σαν της Σελήνης. Όλοι κατάλαβαν ότι είχε δεχτεί χτύπημα από τα νεραιδικα. Την πήγαν σε μάγο γιατρό, σε μάγισσες. Με βοτάνια προσπαθούσαν να την επαναφέρουν στη ζωή άλλα με κανένα αποτέλεσμα. Είχε περάσει ένας χρόνος προσπαθώντας να κάνουν κάτι για αυτήν ώσπου έφτασε ένα απόγευμα που η κοπέλα τελικά πέθανε. Το ίδιο βραδύ καθώς ξεπρόβαλε το φεγγάρι στον ουρανό, η κοπέλα βρισκόταν ανάμεσα στους νεκρούς, να χορεύει στο ρυθμό του μεθυστικοί τραγουδιού... Ιστορίες σχετικά με τον Νεκρικό Χορό υπάρχουν πολλές. Με διάφορες και ομοιότητες. Άλλα σημασία έχει ότι η νύχτα εκείνη κρύβει πολλά μυστήρια... www.facebook.com/ 166051860091240



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Κατάρα στο Χωρίο

Αρκετοί ίσως ανατριχιάσουν με την ιστορία μου και άλλοι πάλι μπορεί και να γελάσουν. Πρόκειται για ένα θρύλο που είναι πέρα για πέρα αληθινός. Κάπου πολύ μακριά από εδώ βρίσκεται ένα παλιό εγκαταλελειμμένο παλάτι όπου τον μεσαίωνα κατοικούσε μια αρχοντική οικογένεια. Οι σχέσεις μεταξύ τους ήταν υπέροχες και ζούσαν αρμονικά. Ώσπου μια μέρα παράξενα πράγματα άρχισαν να συμβαίνουν... Είχε πέσει μια βαριά θανατηφόρα επιδημία σε όλη την χώρα και πέθαιναν όλοι οι κάτοικοι σιγά σιγά. Κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει πως είχε εμφανιστεί αυτή η ασθένεια. Όμως όπως είναι φυσικό επειδή η μοίρα επιφυλάσσει μεγάλα και άγνωστα παιχνίδια και δεν ξεχωρίζει πλούσιους και φτωχούς η μικρή κόρη της οικογένειας που ζούσε στο παλάτι αρρώστησε βαριά. Οι γονείς της έφεραν τους καλύτερους γιατρούς αλλά δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτα. Και δεν ήταν μόνο αυτό, η συμπεριφορά της άρχισε να αλλάζει από καλό κορίτσι, άρχισε να συμπεριφέρεται πολύ παράξενα και έβριζε τους πάντες. Άρχισε να βεβηλώνει το κάστρο, να σκοτώνει φρουρούς και ζώα και να καταστρέφει ότι έβρισκε μπροστά της. Κάνεις όμως δεν την υποψιαζόταν μιας και βρισκόταν στο κρεβάτι του πόνου. Μια νύχτα λοιπόν σκότωσε ολόκληρη την οικογένειά της. Αποκεφάλισε τον αδελφό της και μαχαίρωσε μέχρι θανάτου τους γονείς της. Όσο για την αδελφή της αυτήν... την έκαψε ζωντανή. Έπειτα η ίδια αυτοκτόνησε με το τσεκούρι σφάζοντας τον εαυτό της. Οι κάτοικοι που είχαν παραμείνει ζωντανοί έφυγαν "άρον-άρονν" από το χωριό αφού άρχισε να διαρρέει πως πολλές κατάρες, δαιμόνια και κακό υπήρχε εκεί. Ακόμα το χωριό αυτό υπάρχει ερημωμένο όπως το είχαν αφήσει οι κάτοικοι του. www.facebook.com/ 166051860091240



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2014

Τα πνεύματα υπάρχουν

Κάποτε ήταν ένα κοριτσάκι που κάθε βράδυ στον ύπνο της ερχόταν ένα πνεύμα και της έλεγε ότι θα την σκοτώσει. Το κοριτσάκι φοβισμένο το είπε στους γονείς του. Για να τους το αποδείξει τους είπε να κοιμηθούνε όλοι μαζί για να δούνε το πνεύμα. Το πρωί ήρθε και το πνεύμα δεν εμφανίστηκε. Τότε οι γονείς της έξαλλοι ετοιμάζονται να φύγουν για την δουλειά. Τότε εμφανίζετε το πνεύμα στο κοριτσάκι και του λέει : τώρα που με πρόδωσες όταν μείνεις μόνη σου θα ΠΕΘΑΝΕΙΣ!!!! Τότε το κοριτσάκι έτρεξε στους γονείς της και τους είπε να μην την αφήσουν μόνη. Τότε η μαμά της της είπε ότι θα σε κλειδώσω σε ένα δωμάτιο για να καταλάβεις ότι δεν υπάρχουν πνεύματα. Έτσι και έγινε. Την κλείδωσαν και έφυγαν για την δουλεία. Μόλις ήρθανε άνοιξαν το δωμάτιο όπου είχαν κλειδώσει το κοριτσάκι. Τότε βρήκαν το κοριτσάκι μαχαιρωμένο και στον τοίχο να λέει: ΆΜΑ ΜΕ ΠΡΟΔΏΣΕΤΕ ΈΤΣΙ ΘΑ ΚΑΤΑΛΉΞΕΤΕ ΚΑΙ ΕΣΕΊΣ!!!!! Τότε πήγαν στην αστυνομία και είπαν τη συνέβη. Οι αστυνομικοί φυσικά δεν τους πίστεψαν. Την άλλη μέρα οι αστυνομία έστειλε δικούς τους ανθρώπους για να τους οδηγήσουν στο τρελοκομείο . Όταν άνοιξαν την πόρτα είδαν τους γονείς του κοριτσιού κρεμασμένοι από τον πολυέλεο και στο ταβάνι να γράφει: ΤΑ ΠΝΕΎΜΑΤΑ ΥΠΆΡΧΟΥΝ!!!! Τότε οι αστυνομικοί πήγαν να φύγουν αλλά οι πόρτες και τα παράθυρα έκλεισαν. Από τότε δεν ξαναείδαν τους αστυνομικούς. Και όποιος πήγανε στο σπίτι αυτό είχε την ίδια κατάληξη!!!!! www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=707484409281313&id=166051860091240



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Το Παλιό Εστιατόριο

Αυτήν την έχω ακούσει από τη μαμά μου και την επιβεβαιώνει και ο μπαμπάς μου και είναι υπεράνω πάσης υποψίας αληθινή γιατί και οι δυο γονείς μου είναι ο τύπος ανθρώπου που δεν θα νιαζόταν ποτέ να πουν μια τέτοια ιστορία αν δεν ήταν αληθινή και δεν είχε συμβεί στους ίδιους. Οι γονείς μου έχουν ζήσει πολλά χρόνια στη Γερμανία προτού γεννηθούμε εμείς (η αδερφή μου κι εγώ). Κάποια χρονιά (δεκαετία 70-δεν ήταν ακόμα παντρεμένοι) είχαν πάει έξω από τη Φραγκφούρτη σε ένα φεστιβάλ που γινόταν κάθε χρόνο σε κάποιο χωριό δε θυμάμαι το όνομα και γυρίζαν πίσω στην πόλη βράδυ. Επειδή ήταν κουρασμένοι και πεινασμένοι (αν και είχαν φάει και πιει ένα σκασμό εκεί που πήγαν) σταμάτησαν σε ένα πολύ μικρό μαγαζάκι σαν καντίνα πάνω στο δρόμο για να φαν κάτι ξανά και να ξεκουραστούν. Η μαμά μου είπε ότι το μέρος της είχε φανεί πολύ περίεργο και παρόλο που είχε ξανακάνει τον ίδιο δρόμο δε θυμόταν το μαγαζάκι αν και τώρα που το έβλεπε έμοιαζε σαν να ήταν πολύ παλιό κατά κάτι δεκαετίες. Αυτό δεν της φάνηκε εκείνη τη στιγμή σημαντικό και μπήκαν μέσα. Τα φώτα ήταν ανοιχτά αλλά δεν ήταν κανείς. Μέσα υπήρχαν δύο τρία τραπέζια και καρέκλες, ένας πάγκος με ποτήρια και πιάτα κλπ. διαφημίσεις μπύρας στους τοίχους πολύ παλιές, πολύ σκόνη και απολύτως τίποτε άλλο, ούτε ψυγείο ούτε ψηστιέρες. Φώναξαν και δεν πήραν απάντηση. Βγήκαν και απ' έξω να κοιτάξουν και φώναξαν ξανά. Περίμεναν για λίγο μήπως και έρθει ο μαγαζάτορας (ίσως και γιατί τους είχε φάει η περιέργεια) αλλά τσου. Ε τότε βέβαια αποφάσισαν να φύγουν αφού δεν είχε νόημα να κάτσουν και να περιμένουν μια αιωνιότητα! Μπαίνουν στο αυτοκίνητο και η μαμά μου γυρνάει το κεφάλι πλάγια να ρίξει μια ματιά στο περίεργο μαγαζί. Βλέπει τότε-και της κόβεται η ανάσα-κάτω στο τσιμέντο μπροστά στην πόρτα μια μεγάλη ανθρώπινη σκιά πολύ αμυδρή σαν να καθόταν στην πόρτα κάποιος που δεν φαινότανε και να τους παρατηρεί. Σκουντάει το μπαμπά μου και βλέπει κι αυτός τη σκιά όπως και ο Γερμανός ο οποίος πατάει γκάζι και στέλνει το αμάξι 3 κμ πέρα προτού να πεις φάντασμα! Δεν τέλειωσε όμως το βάσανό τους. Στη συνέχεια χαθήκανε. Ο δρόμος για την πόλη ήταν όλο ευθεία αλλά αυτοί δεν ξέραν που βρισκότανε. Οδηγούσαν σε μέρος που τους φαίνονταν τελείως άγνωστο και δεν υπήρχαν άλλα αμάξια στο δρόμο κάτι ολοκληρωτικά απίθανο έξω από πόλη σαν την Φραγκ. Ισως ο Γερμανός από τη λαχτάρα του να μην ήξερε που πηγαίνει και να πήρε κάποια λάθος έξοδο αντί να πάει ίσια, ίσως πάλι να ήταν απλώς το τυχερό της μέρας εκείνης να πέσουν πάνω σε όλα τα μυστήρια. Ή ίσως πάλι η πολλή μπύρα....www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=707483385948082&id=166051860091240



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Πείραμα ύπνου

Ρώσοι ερευνητές στα τέλη της δεκαετίας του '40 κράτησαν 5 άτομα άγρυπνα επί 15 μέρες χρησιμοποιώντας ένα αέριο που βρισκόταν ακόμα σε πειραματικό στάδιο. Κρατούνταν σε απομονωμένο περιβάλλον ώστε να ελέγχεται η συγκέντρωση του αερίου καθώς σε μεγάλες συγκεντρώσεις θα ήταν θανατηφόρο. Υπήρχαν επίσης μικρόφωνα, και μερικά μικρά παράθυρα από πολύ χοντρό γυαλί το οποίο σου επέτρεπε να βλέπεις μέσα στο δωμάτιο, αλλά να φαίνεται σαν καθρέφτης από μέσα (σαν τα δωμάτια ανάκρισης αλλά πολύ μικρότερα σε μέγεθος και στρογγυλά) για επιπλέον παρακολούθηση. Μέσα στο δωμάτιο υπήρχαν βιβλία, τρεχούμενο νερό, τουαλέτα, κρεβάτια και αρκετό φαγητό για να αντέξουν για μήνες. Οι κρατούμενοι ήταν πολιτικοί κρατούμενοι που κρίθηκαν εχθροί του πολιτεύματος κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Όλα έβαιναν καλώς τις πρώτες 5 μέρες, και οι κρατούμενοι δεν διαμαρτύρονταν καθόλου. Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι τους υποσχέθηκαν ότι θα τους απελευθερώσουν αν έμειναν ξύπνιοι επί 30 μέρες συνεχόμενα. Οι συζητήσεις μεταξύ τους και δραστηριότητες τους παρακολουθόντουσαν συνεχώς και παρατηρήθηκε μία συνεχής συζήτηση περί τραυματικών εμπειριών που είχαν ζήσει στο παρελθόν και γενικότερα οι συζητήσεις τους άρχισαν να παίρνουν όλο και πιο σκοτεινή μορφή μετά από 4 μέρες. Μετά από 5 μέρες άρχισαν να διαμαρτύρονται ότι συγκεκριμένα γεγονότα άρχισαν να τους δημιουργούν συμπτώματα παράνοιας. Σταμάτησαν να μιλάνε μεταξύ τους και άρχισαν να ψιθυρίζουν στα μικρόφωνα και στα μικρά παράθυρα-καθρέφτες. Περιέργως, πίστευαν ότι θα κερδίσουν την εύνοια των ερευνητών προδίδοντας τους συντρόφους-συγκρατούμενους τους. Στην αρχή οι ερευνητές νόμιζαν ότι αυτό οφειλόταν στο αέριο που ανέπνεαν για να μείνουν ξύπνιοι... Μετά από 9 μέρες ένας από τους κρατουμένους άρχισε να ουρλιάζει. Περπάταγε πάνω-κάτω στο δωμάτιο και φώναζε με όλη του τη δύναμη επί 3 συνεχόμενες ώρες και τελικά μετά από τόση ώρα το μόνο που έβγαζε ήταν μικρά σκουξήματα. Είχε σκίσει τις φωνητικές του χορδές από την προσπάθεια. Το περίεργο της υπόθεσης ήταν η απραξία των άλλων κρατουμένων στο ουρλιαχτό του συντρόφου τους. Απλά συνέχισαν να ψιθυρίζουν στα μικρόφωνα έως ότου και άλλος ένας κρατουμένος άρχισε να ουρλίαζει ασταμάτητα. Οι υπόλοιποι κρατούμενοι απλά άρχισαν να σκίζουν τα βιβλία και να κολλάνε τις σελίδες στα παράθυρα. Κάποια στιγμή τα ουρλιαχτά σταμάτησαν. Όπως και τα ψιθυρίσματα στα μικρόφωνα. Αφότου πέρασαν 3 ακόμα μέρες, οι ερευνητές έλεγχαν τα μικρόφωνα κάθε ώρα για να βεβαιωθούν ότι λειτουργούσαν αφού δεν πίστευαν ότι δεν μπορούσαν να λαμβάνουν τίποτα με 5 άτομα μέσα στο δωμάτιο. Το πρωί της 14ης μέρας οι ερευνητές έκαναν κάτι που δεν ήθελαν να κάνουν μόλις σχεδίασαν το πείραμα: Να χρησιμοποιήσουν την ενδοεπικοινωνία μέσα στο θάλαμο για να πάρουν κάποια αντίδραση από τους κρατουμένους αφού φοβόντουσαν για την κατάστασή τους. Ανακοίνωσαν ότι θα ανοίξουν τον θάλαμο για να ελέγξουν τα μικρόφωνα και τους διέταξαν να ξαπλώσουν στο πάτωμα αλλιώς θα τους πυροβολούσαν. Αν συνεργάζονταν, θα απελευθέρωναν έναν. (έτσι τους είπαν τουλάχιστον) Προς έκπληξή τους άκουσαν από τα μικρόφωνα: "Δεν θέλουμε να μας ελευθερώσετε" Οι ερευνητές και οι στρατιωτικοί που χρηματοδοτούσαν το πείραμα άρχισαν να συζητάνε για το αν θα ανοίξουν τον θάλαμο ή όχι. Τελικά αποφάσισαν να τον ανοίξουν τα μεσάνυχτα της 15ης μέρας. Ο θάλαμος γέμισε αρχικά με καθαρό αέρα και το ειδικό αέριο έφυγε και αμέσως φωνές άρχισαν να ικετεύουν να βάλουν πάλι το αέριο. Ο θάλαμος ανοίχτηκε και στρατιώτες στάλθηκαν μέσα να φέρουν τους κρατουμένους. Κρατούμενοι και στρατιώτες άρχισαν να ουρλιάζουν. 4 από τους 5 κρατουμένους ζόυσαν, αν και η κατάσταση τους μόνο ζωντανή δεν μπορούσε να θεωρηθεί. Τα τρόφιμα μετά την 5η μέρα δεν είχαν αγγιχτεί. Υπήρχαν κομμάτια κρέατος από τα πόδια του νεκρού κρατουμένου χωμένα στη σχάρα στο πάτωμα που υπήρχε για να φεύγει το νερό, με αποτέλεσμα να έχει συσσωρευτεί μια μικρή στάθμη νερού και αίματος κάτω. Οι 4 "επιζώντες" είχαν σκισμένο δέρμα και μύες παντού. Τα κατεστραμένα τους δάχτυλα έδειχναν ότι τα τραύματα είχαν γίνει με τα χέρια και όχι με τα δόντια, ενώ κατάλαβαν ότι τα περισσότερα τα είχε κάνει ο καθένας στον εαυτό του και όχι μεταξύ τους. Όλα τα όργανα στην κοιλιακή χώρα των κρατουμένων είχαν βγει. Τα πνευμόνια. η καρδιά και το διάφραγμα είχαν μείνει στη θέση τους το περισσότερο δέρμα στον θώρακα είχε βγει, με αποτέλεσμα να φαίνονται τα πνευμόνια καθαρά. Τα όργανα που είχαν βγάλει ήταν ανέπαφα κάτω. Τα στομάχια τους έκαναν κανονικά πέψη, όχι φαγητό βέβαια, αλλά μέρη του ίδιου τους του σώματος που είχαν φάει πριν. Οι περισσότεροι Ρώσοι στρατιώτες ήταν στις ειδικές δυνάμεις αλλά αρνιόντουσαν να ξαναμπούν μέσα να βγάλουν τους κρατουμένους. Ούρλιαζαν να κλείσουν το θάλαμο και να ξαναβάλουν το αέριο για να μην τους πάρει ο ύπνος. Οι κρατούμενοι αντιστάθηκαν σθεναρά στους στρατιώτες που προσπάθησαν να τους βγάλουν από το θάλαμο. Ένας στρατιώτης πέθανε αφού του έσκισαν την καρωτίδα και ενός άλλου του έβγαλαν τους όρχεις με τα δόντια. Άλλοι 5 στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους τις επόμενες μέρες, όχι από τράυματα, αλλά επειδή αυτοκτόνησαν. Μέσα στο χαμό ο σπλήνας ενός κρατουμένου έπαθε ρήξη και άρχισε να αιμορραγεί ακατάπαυστα. Οι ερευνητές προσπάθησαν να τον ναρκώσουν αλλά αυτό αποδείχτηκε αδύνατον. Του έδωσαν την δεκαπλάσια δόση μορφίνης από την κανονική αλλά αυτός ακόμα πάλευε σαν τρελλός σπάζοντας τα πλευρά και το χέρι ενός γιατρού. Η καρδιά του δούλεψε για μερικά λεπτά, και σε όλη τη διάρκεια φώναζε συνέχεια "Και άλλο" ενώ σιγά-σιγά έμεινε σιωπηλός. Οι υπόλοιποι 3 μεταφέρθηκαν σε ιατρική μονάδα, οι 2 εκ των οποίων που είχαν τις χορδές τους ανέπαφες, το μόνο που ζητούσαν ήταν και άλλο αέριο για να κρατηθούν ξύπνιοι. Ένας κρατούμενος που βρισκόταν στην χειρότερη κατάσταση, εισήχθη στο χειρουργείο για να του βάλουν τα όργανα πίσω στη θέση τους. Δεν μπορούσαν όμως με τίποτα να του κάνουν αναισθησία όσο και αν προσπαθούσαν. Όταν προσπάθησαν να του δώσουν αναισθητικό αέριο πάλεψε σαν τρελός σκίζοντας τα δερμάτινα λουριά που τον κρατούσαν στο κρεβάτι και πέταξε κάτω τους πιο δυνατούς στρατιώτες που τον κράταγαν. Όταν του έδωσαν μεγαλύτερη δώση αναισθητικού, τα βλέφαρά του έκλεισαν σιγά-σιγά και η καρδιά του αμέσως σταμάτησε. Στην νεκροψία φάνηκε ότι το αίμα του είχε τριπλάσια συγκέντρωση οξυγόνου από το κανονικό. Έιχε σπάσει 9 κόκκαλα στην προσπάθειά του να μην τον ναρκώσουν και είχε σκίσει τους περισσότερους μύς γύρω τους. Ο άλλος κρατούμενος, ήταν ο πρώτος που είχε αρχίσει να ουρλίαζει. Οι χορδές του είχαν σκιστεί και όταν επιχείρησαν να τον ναρκώσουν, αρνείτο να δεχθεί το αναισθητικό. Όταν ένας γιατρός του πρότεινε να γίνει το χειρουργείο χωρίς αναισθησία συμφώνησε με ένα νεύμα. Καθ'όλη τη διάρκεια της 6ωρης επέμβασης για να βάλουν οι γιατροί τα όργανά του στη θέση τους δεν αντέδρασε καθόλου ενώ μία έντρομη νοσοκόμα ανέφερε ότι όταν τα μάτια της συναντιόντουσαν με του κρατούμενου, αυτός της χαμογελούσε. Έγινε το ίδιο χειρουργείο στους υπόλοιπους 2 κρατουμένους χωρίς αναισθησία. Όμως αυτούς χρειάστηκε να τους παραλύσουν. Οι χειρούργοι αδυνατούσαν να κάνουν τη δουλεία τους αφού οι ασθενείς γελούσαν καθ'όλη τη διάρκεια της διαδικασίας και τους ακολουθούσαν με τα μάτια. Όταν μιλούσαν, απλά ζήταγαν και άλλο από το αέριο που τους κράταγε ξύπνιους. Όταν τους ρώταγαν γιατί έβγαλαν τα όργανά τους από μέσα τους, και γιατί ήθελαν και άλλο αέριο έπαιρναν μόνο μιά απάντηση: "Πρέπει να μείνω ξύπνιος" Οι 3 επιζήσαντες κρατούμενοι αποφασίστηκε να τοποθετηθούν πάλι σιγά-σιγά πίσω στο θάλαμο παρά τις αντιρρήσεις των ερευνητών που ήθελαν να προχωρήσουν σε ευθανασία. Όμως οι ανώτεροι αξιωματούχοι επέμεναν να συνεχιστεί το πείραμα για να δουν τη συνέχεια. Πριν μπουν στο θάλαμο συνδέθηκαν με ηλεκτροεγκεφαλογράφημα. Προς μεγάλη έκπληξη όλων, μόλις τους είπαν ότι θα τους βάλουν στο θάλαμο, σταμάτησαν να παλεύουν. Ενώ ήταν έξω, προσπαθούσαν με νύχια και με δόντια να μείνουν ξύπνιοι. Ένας μουρμούραγε, ένας άλλος έσφιγγε συνέχεια τους μυς των ποδιών του ενώ ένας άλλος ανοιγόκλεινε τα μάτια του πολύ γρήγορα. Το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα έδειχνε απίστευτα αποτελέσματα μόλις συνδέθηκε στον πρώτο κρατούμενο, καθώς τα κύματα του εγκεφάλου του ήταν κανονικά την περισσότερη ώρα, αλλά μετά από λίγη ώρα έσβηναν χωρίς λόγο και "ξαναζωντάνευαν" έτσι απλά. Σαν να νέκρωνε ο εγκέφαλος για λίγα δευτερόλεπτα και μετά να ξαναέμπαινε σε λειτουργία. Τελικά, τα μάτια του έκλεισαν, τα κύματα άλλαξαν σε αυτά του βαθύ ύπνου, και η καρδιά του σταμάτησε. Ο άλλος κρατούμενος ούρλιαζε να ξαναμπεί στον θάλαμο. Ο ανώτερος αξιωματούχος έδωσε εντολή να μπουν οι κρατούμενοι στο θάλαμο μαζί με 3 ερευνητές. Ένας από αυτόυς τους 3, αμέσως τράβηξε όπλο και πυροβόλησε εν ψυχρώ τον ανώτερό του, και μετά έστρεψε το όπλο στο μουγγό κρατούμενο και του φύτεψε και αυτού μιά σφαίρα στο κεφάλι. Φώναξε στον τελευταίο κρατούμενο ότι δεν θα μπει στο δωμάτιο με αυτόν, σκοτώνοντας και αυτόν με μιά σφαίρα στην καρδιά. Το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα σταμάτησε να λαμβάνει και ο κρατούμενος ψυθήρισε πρίν πεθάνει: <<Τόσο κοντά στην ελευθερία>>ΠΗΓΗ: aneksigitafainomena



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2014

Η Κατάρα Της Μαύρης Ελπίδας

Το σπίτι των ονείρων του νόμιζε ότι είχε βρει ένα ζευγάρι από το Χιούστον του Τέξας, όμως βρέθηκε αντιμέτωπο με τα φαντάσματα νεκρών σκλάβων. Ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν ο Σαμ και η Τζούντιθ Χάνι μετακόμισαν στο Νιούπορτ, λίγο έξω από το Χιούστον του Τέξας. «Όταν αγοράσαμε το σπίτι σκοπεύαμε να περάσουμε μεγάλο μέρος της ζωής μας εκεί», είχε δηλώσει ο Σαμ. Όλα ξεκίνησαν, όταν εμφανίστηκε στο κατώφλι τους ένας μυστηριώδης ηλικιωμένος άνδρας, που μετέφερε ένα δυσοίωνο μήνυμα. «Αυτός ο ηλικιωμένος άνδρας μου είπε ότι πρόσεξε πως ετοιμαζόμασταν να φτιάξουμε πισίνα στο πίσω μέρος της αυλής και ότι θα πρέπει να γνωρίζουμε κάτι. Τον ακλούθησα και μου έδειξε ένα σημείο στην αυλή, όπου κατά τα λεγόμενά του κρύβονταν τάφοι», θυμάται ο Σαμ. Έτσι ξεκίνησε η αποκάλυψη του σκοτεινού μυστικού που έκρυβε το σπίτι. Ο Σαμ αποφάσισε να ελέγξει τους ισχυρισμούς του ηλικιωμένου και άρχισε να σκάβει την αυλή. Γρήγορα, χτύπησε πάνω σε μια σκληρή επιφάνεια. Άρχισε να σκάβει με τα χέρια και βρήκε μια ξύλινη κάσα. Την άνοιξε και είδε έναν ανθρώπινο σκελετό. Με τη βοήθεια του τοπικού σερίφη διεξήχθη κανονική εκταφή. Βρέθηκαν τα λείψανα 25 ατόμων. Η οικογένεια αποφάσισε πως πρέπει να αποκαταστήσει τη μνήμη των νεκρών. Μετά από έρευνα στα αρχεία της πόλης, ο Σαμ βρήκε ότι στο συγκεκριμένο μέρος υπήρχε ένα παλιό νεκροταφείο για Αφροαμερικανούς, με το όνομα «Μαύρη Ελπίδα». Οι άνθρωποι που είχαν ταφεί εκεί ήταν πρώην σκλάβοι, που υπηρετούσαν τους πλούσιους Αμερικανούς της περιοχής. Η τελευταία ταφή είχε γίνει το 1939, ενώ συνολικά 60 άνθρωποι ήταν θαμμένοι εκεί. Η οικογένεια Χάνι δεν ήταν η μόνη που είχε βιώσει περίεργα φαινόμενα. Δεκάδες άλλοι γείτονες είχαν αναφέρει περίεργες λάμψεις, συσκευές και βρύσες να ανοίγουν και να κλείνουν μόνες τους. Επίσης είχαν ακούσει απόκοσμους ήχους και είχαν γίνει μάρτυρες στην εμφάνιση φαντασμάτων. Ο Σαμ και η Τζούντιθ έψαξαν αργότερα για τον μαύρο ηλικιωμένο, που τους είχε μεταφέρει την προειδοποίηση. Δεν βρήκαν κανένα ίχνος του, ούτε κανείς γνώριζε για την ύπαρξή του. Κατέληξαν ότι ήταν και αυτός ένα πνεύμα, κάποιου από τους σκλάβους που ήταν θαμμένοι στην πίσω αυλή τους. Σύντομα πούλησαν το σπίτι και έφυγαν από την περιοχή. storiesfromthegrave.com



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Στις Υπόγειες Στοές

Ο σταθμός του Αλντγκειτ στο Λονδίνο κατασκευάστηκε το 1876 στο σημείο όπου 200 χρόνια πριν υπήρχε μαζικός τάφος περίπου 1000 θυμάτων της επιδημίας μαύρης πανούκλας που είχε χτυπήσει την Ευρώπη το 1665. Από την πρώτη μέρα λειτουργίας του σταθμού, οι προλήψεις και οι δεισιδαιμονίες είχαν την τιμητική τους, ενώ οι εργαζόμενοι ορκίζονταν ότι έβλεπαν λευκές φιγούρες να κινούνται στο σκοτάδι. Οι μύθοι ωστόσο οργίασαν ξανά όταν ένας τεχνικός που εργαζόταν στις γραμμές, γλίστρησε και έπεσε πάνω σε σιδηροτροχιά με ρεύμα 20.000 βολτ. Ωστόσο αντί να πεθάνει, γλίτωσε με πολύ ελαφρά τραύματα και ανάρρωσε πλήρως. Οι υπόλοιποι εργαζόμενοι που έτρεξαν κοντά του και διαπίστωσαν έκπληκτοι ότι ο συνάδελφός τους είχε επιζήσει, δήλωσαν αργότερα ότι όταν κινούνταν προς το μέρος του είδαν δίπλα του μία λευκοντυμένη ηλικιωμένη γυναίκα, η οποία εξαφανίστηκε όταν πλησίασαν. Το σκοτάδι και το φως στις υπόγειες στοές παίζουν περίεργα παιχνίδια με τα μάτια, ωστόσο η οποιαδήποτε λογική εξήγηση δεν ανακουφίζει τους ντόπιους οι οποίοι κινούνται με δέος στο συγκεκριμένο σταθμό. storiesfromthegrave.com



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Κυριακή, 5 Ιανουαρίου 2014

Λευκός Θάνατος

Η ιστορία έχει να κάνει με ένα κορίτσι της Σκοτίας που μισούσε τόσο πολύ τη ζωή που αποφάσισε να εξαφανίσει κάθε ίχνος της ύπαρξής της. Όταν ολοκλήρωσε τη ζοφερή προετοιμασία, ήταν πλέον έτοιμη να αυτοκτονήσει, με την οικογένειά της να ανακαλύπτει σύντομα το δραματικό χρονικό της. Σε μια περίεργη τροπή της μοίρας, κάθε μέλος της οικογένειας πέθανε μέσα σε λίγες μέρες από τον χαμό του κοριτσιού, βρίσκοντας μάλιστα τραγικό θάνατο. Η υπόθεση πήρε το παρατσούκλι <<λευκός θάνατος>>, με τον αστικό μύθο να υποδεικνύει πλέον ότι όποιος μάθει τις λεπτομέρειες της εξαφάνισης της οικογένειας είναι καταδικασμένος να τον επισκεφτεί το πνεύμα της κοπέλας: το φάντασμά της σκοτώνει τον περίεργο, από τον φόβο μήπως και αποκαλυφθεί η ύπαρξή της! Ο στόχος της είναι να αποτρέψει τον οποιονδήποτε να μάθει ότι κάποτε έζησε, με το πνεύμα της να είναι έτοιμο να κάνει ό,τι χρειαστεί για να κλείσει το στόμα του φαφλατά μια και καλή...



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Η γέφυρα των βρεφικών στεναγ

Πριν χρόνια στην Αμερική, ένα ζευγάρι κατευθυνόταν στο σπίτι του από την εκκλησία, έχοντας στο πίσω κάθισμα το μωρό τους. Η βροχή έπεφτε με το τουλούμι και το ζευγάρι αναγκάστηκε να περάσει μια γέφυρα που είχε υπερχειλίσει. Το νερό ήταν ωστόσο βαθύτερο απ' όσο είχαν υπολογίσει, με το αυτοκίνητο να μένει καταμεσής της γέφυρας και το ζευγάρι να βγαίνει από το αμάξι για να αναζητήσει βοήθεια. Η γυναίκα έμεινε βέβαια πίσω, για να δει έντρομη εντός ολίγου το μωρό της να παρασύρεται από τα ορμητικά νερά. Ο θρύλος λέει ότι όποιος περάσει από τη συγκεκριμένη γέφυρα θα ακούσει το κλάμα του μωρού...



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Το Φαινόμενο Των Εξετάσεων

Καλησπέρα σας! Είμαι η Βασιλική. Δεν χορταίνω να γράφω ιστορίες! Τη συγκεκριμένη ιστορία την είχε ζήσει η θεία μου πριν 6 χρόνια. Είναι κατά τη γνώμη μου περισσότερο προφητική παρά τρομακτική. Αλλά πιστεύω πως θα τραβήξει το ενδιαφέρον σας! Ήταν Σεπτέμβριος του 2006 και η θεία μου ετοιμαζόταν να δώσει εξετάσεις στο μεταπτυχιακό τμήμα της προϊστορικής αρχαιολογίας. Οπότε καταλαβαίνετε ότι είχε πάρα πολύ διάβασμα. Διάβαζε για ώρες ολόκληρες, μέχρι το βράδυ. Πέρασε όμως η ώρα και η θεία μου έπεσε για ύπνο διότι την άλλη μέρα θα έπρεπε να ξυπνήσει νωρίς. Ήταν μεσάνυχτα και είδε ένα περίεργο όνειρο: Ότι βρισκόταν νύχτα σε ένα δάσος περπατώντας ξυπόλυτη μες το τσουχτερό κρύο και φορώντας ένα κάτασπρο μακρύ νυχτικό. Δεν έβλεπε ούτε άκουγε τίποτα. Το μόνο που άκουγε ήτανε ο αέρας που φυσούσε δυνατά και την χτύπαγε επίμονα στο πρόσωπο. Ξαφνικά παρουσιάζετε μπροστά της ένας πανύψηλος, καραφλός άντρας φορώντας ένα κατακόκκινο χιτώνα. Η θεία μου πανικοβλήθηκε και άρχισε να τρέχει. Καθώς έτρεχε όμως ακούει τον άντρα να της λέει με μια φωνή: "Προχώρα". Η θεία μου σταμάτησε να τρέχει και κοίταξε πίσω της: Ο μυστηριώδες άντρας είχε εξαφανιστεί! Παρόλο όμως που τον φοβήθηκε άκουσε τη συμβουλή του και προχωρούσε όλο και πιο μακριά περιμένοντας να συμβεί κάτι. Ξαφνικά βλέπει μπροστά της ένα ωραίο κτήριο. Απ' ότι μού 'χει πει η ίδια έμοιαζε με νεοκλασικό. Μπήκε μέσα στο κτήριο το οποίο δεν είχε καθόλου έπιπλα παρά μόνο ένα τραπέζι που ακριβώς από πάνω του βρισκόταν ένα γυάλινο δοχείο. Μέσα στο δοχείο βρισκόταν ένας μπεζ φάκελος. Στο πίσω μέρος του έγραφε μια λέξη-φράση, 3 συλλαβές): "a- ma -ko". Μάλλον ήταν μυκηναϊκά (γραμμική γραφή Β). Με το που διάβασε τον φάκελο η θεία μου ξύπνησε. Όχι πανικοβλημένη, αλλά περίεργη. Κατάλαβε βέβαια ότι το όνειρο ήταν σημαδιακό κι ότι θα της φαινόταν χρήσιμο στο μέλλον. Έτσι λοιπόν κάθισε και σκέφτηκε ότι αν η γραφή είναι μυκηναϊκή τότε η λέξη-φράση έχει σχέση με το "άρμα" (στα μυκηναϊκά το ρ δεν προφέρεται). Έτσι χωρίς να το ξέρει έδωσε έμφαση στο συγκεκριμένο κεφάλαιο. Έφτασε η ώρα των εξετάσεων. Όλοι περίμεναν με ανυπομονησία τα θέματα. Όταν η καθηγήτρια τα παρέδωσε, δεν θα πιστέψετε αυτό που αντίκρισε η θεία μου: Τα θέματα ήτανε μέσα σε ένα μπεζ φάκελο. Δεν έφτανε αυτό, τα θέματα είχανε επίσης και μια ερώτηση ανάπτυξης. Μπορείτε να μαντέψετε πια ήταν αυτή η ερώτηση? "Η εποχή των μυκηναϊκών αρμάτων". Καταλαβαίνετε ότι τα συναισθήματα δεν περιγράφονται. Η θεία μου έπαθε το σοκ της ζωής της!! Παρόλα αυτά όμως ήτανε η μόνη που έγραψε άριστα. Και όλα αυτά χάρη σε ένα όνειρο! gokuthelegend.wordpress.com



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2014

Νεκρός επισκέπτης

O θείος μου την προηγούμενη βδομάδα πέθανε από καρκίνο.. Κανείς δεν το περίμενε. Έγινε τόσο ξαφνικά που δεν κατάλαβα τίποτα. Από τότε εφιάλτες με κυνηγούν. Τον θείο μου δεν τον αγάπησα και πολύ. Δεν νομίζω να με αγαπούσε πολύ. Μου φερόταν πολύ ψυχρά. Όχι ομιλίες, όχι δώρα, τίποτα! Λοιπόν μετά την κηδεία του δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Τη πρώτη νύχτα χωρίς να είναι στη ζωή o θείος μου πηγαίνω στο κρεβάτι μου να ξαπλώσω και όπως πάει να με πάρει o ύπνος ακούω ένα θόρυβο σα να ανοίγει το παράθυρο. Έπειτα από δευτερόλεπτα ακούγονται βήματα, όλο κάτι πιο κοντά, όλο και πιο κοντά στο δωμάτιο μου. Με περιτριγυρίζει ένας τρόμος. Ξαφνικά μια φιγούρα φαίνεται στο τοίχο του διαδρόμου να περπατάει προς το δωμάτιο μου κρατώντας ένα τσεκούρι. Εκείνη τη στιγμή ξυπνάω. Ήμουν στο δωμάτιο μου, ήλιος έμπαινε στο δωμάτιο, όλα καλά αλλά δε μου φάνηκε σαν εφιάλτης μα σαν πραγματικότητα. Τέλος πάντων "εφιάλτης ήταν", σκέφτηκα. Την επόμενη έγιναν χειρότερα. Πήγα για ύπνο κατά τις 12, μεσάνυχτα. Με πήρε o ύπνος πολύ γρήγορα μα πάλι εφιάλτη είδα: πήγαινα λέει στη κουζίνα για να πιω νερό, ήταν νύχτα, μάλλον δε θα μπορούσα να κοιμηθώ... Και εκεί που πάω να πιω ακούγεται ένας ήχος από το παράθυρο. Βλέπω το παράθυρο και μου φάνηκε πως κάτι ερχόταν προς τα πάνω μου μα δεν έδωσα πολύ σημασία, η φαντασία μου θα είναι. Όμως όπως έπινα νερό ένα χέρι ξαφνικά με χτυπάει στον ώμο, γυρνάω και βλέπω ένα κοριτσάκι με ματωμένο πρόσωπο και ένα σκισμένο φουστάνι να με κοιτάει με τα ολόμαυρα μάτια του και να αρχίζει να γελάει δείχνοντας τα κοφτερά δόντια. Έβγαλε ένα τσεκούρι και τότε ακριβώς ξυπνάω... "Ουφ άντε πάλι και άλλος θανατηφόρος εφιάλτης. Πάλι καλά που δεν είναι αληθινό όλο αυτό!" Παραμιλουσα.. Και εκείνη τη στιγμή με χτυπάει ένα χέρι στον ώμο. Κατατρομαξα, ήταν η ίδια αίσθηση με αυτή του τρομακτικού κοριτσιού. Γυρνάω διστακτικά και βλέπω τον θείο μου να σηκώνει το τσεκούρι... Έκλεισα τα μάτια μου αλλά μετά κατάλαβα ότι και αυτό ήταν επίσης ένας ενοχλητικός εφιάλτης. Το πνεύμα του θείου μου με κυνηγούσε στα όνειρα μου. Αυτό που είδα εκείνο το βράδυ ήταν ένας εφιάλτης στον οποίο κοιμόμουν και έβλεπα εφιάλτη... "Μπερδεύτηκα..." Σκέφτομαι από μέσα μου. Σηκώνομαι για να καθίσω στη καρεκλά αλλά δε γινόταν,... η καρέκλα ήταν κομμένη στη μέση...Από τον φίλο Παναγιώτη



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Η στοιχειωμένη βίλα

Ένα απόγευμα μια ομάδα αγοριών και κοριτσιών αποφάσισαν να εξερευνήσουν την εγκαταλελειμμένη βίλα που βρισκόταν στην άκρη ενός μικρού χωριού. Πολλοί έλεγαν ότι εκείνη η βίλα ήταν στοιχειωμένη. Όταν τα παιδιά έφτασαν έξω από την βίλα έσπασαν την πόρτα και βρέθηκαν στον κήπο και προχώρησαν προς την είσοδο. Η πόρτα ήταν κλειδωμένη αλλά μπήκαν από το σπασμένο τζάμι. Όταν μπήκαν μέσα άρχισαν να αισθάνονται ότι δεν ήταν μόνοι τους στην βίλα. Ξαφνικά είδαν καπνούς να βγαίνουν από την κουζίνα. Πήγαν προς την κουζίνα και είδαν το φούρνο που είχε πάρει φωτιά και δίπλα είδαν τον μάγειρα ακέφαλο να ουρλιάζει. Τα παιδιά τρομοκρατήθηκαν και έτρεξαν αμέσως προς την έξοδο. Μα πριν προλάβουν να φύγουν όλες οι πόρτες του σπιτιού άρχισαν να ανοιγοκλείνουν μόνες τους και διάφορες μορφές ανθρώπων άρχισαν να αιωρούνται σε όλο το σπίτι. Τα παιδιά είχαν πανικοβληθεί και δεν ήξεραν τι να κάνουν. Ξαφνικά κάτι έπιασε τα μαλλιά του κοριτσιού που ήταν μαζί με τα αλλά παιδιά. Αυτή από το φόβο της έχασε τις αισθήσεις της. Τα άλλα παιδιά την πήραν και βγήκαν έξω από την βίλα σπάζοντας τα τζάμια. Αργότερα πήγαν την κοπέλα σπίτι της και έπεσε για ύπνο. Τότε είδε έναν εφιάλτη που ποτέ δεν μπόρεσε να εξηγήσει. Είδε ότι ήταν σε αυτό το σπίτι και είδε με τα μάτια της να αποκεφαλίζουν τον μάγειρα. Ξύπνησε ουρλιάζοντας μετά από αυτό που είδε και τα είπε όλα στους γονείς της. Οι γονείς της είπαν ότι όλα αυτά ήταν αλήθεια και είχαν συμβεί πριν 10 χρόνια. Όμως δεν της είπαν ότι τα τελευταία λόγια του μάγειρα εκείνης της βίλας ήταν ότι 10 χρόνια μετά το θάνατο του ΚΑΠΟΙΟΣ θα τον ακολουθούσε στο θάνατο με τον ίδιο θάνατο. Η ίσως ΚΑΠΟΙΑ. Το κοριτσάκι αυτό μετά από ένα μήνα πέθανε με τον ίδιο τρόπο άλλα κανένας δεν ήξερε πως έγινε. Ίσως αυτή έμελλε να είναι η μοίρα της.Από το φίλο Βασίλη



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Η Γυναίκα Με Το Σχισμένο Στό

Ο πασίγνωστος λαϊκός θρύλος της Κίνας/Ιαπωνίας αφορά σε μια γυναίκα, την Kuchisake-Onna, που κάποιοι ισχυρίζονται ότι ήταν σύζυγος σαμουράι. Μια μέρα λοιπόν απάτησε τον άντρα της με έναν νεότερο τύπο και όταν ο σύζυγος το έμαθε, την τιμώρησε παίρνοντας το σπαθί του και σκίζοντας στο στόμα της από αυτί σε αυτί. Η συνέχεια του αστικού μύθου ποικίλει από δω κι έπειτα. Άλλοι λένε ότι η γυναίκα ήταν καταραμένη να μην πεθάνει ποτέ, και ακόμα συνεχίζει να περιδιαβαίνει τον κόσμο για να εξιστορεί το πάθημά της. Άλλοι πάλι αναφέρουν ότι πρόκειται για μια πολύ ωραία γυναίκα που ρωτάει τους περαστικούς αν είναι όμορφη. Κι όταν παίρνει θετική απάντηση, αφαιρεί τη χειρουργική μάσκα που φορά αποκαλύπτοντας τη φρικιαστική ουλή της. Ο περαστικός που δεν συνεχίζει να τη βρίσκει πλέον όμορφη βρίσκει τραγικό θάνατο από τα χέρια της! http://gokuthelegend.wordpress.com/



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2014

Η Ομορφιά Πρέπει Να Πεθάνει

Ένας παλιός αστικός θρύλος σκορπούσε τον τρόμο στη δεισιδαιμονική Ευρώπη του Μεσαίωνα. Μια πανέμορφη κοπέλα λοιπόν, η Elisa Day, η ομορφιά της οποίας συγκρινόταν μόνο με τα άγρια ρόδα, γνώρισε έναν νεαρό άντρα που μόλις είχε καταφτάσει στο χωριό της. Ο άντρας, που την ερωτεύτηκε φυσικά με την πρώτη ματιά, της ζήτησε ραντεβού. Στην πρώτη τους συνάντηση, την επισκέφτηκε στο σπίτι της. Στη δεύτερη, της έφερε ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο και της παρήγγειλε να τον συναντήσει εκεί που φυτρώνουν τα άγρια ρόδα. Στο τρίτο τους λοιπόν ραντεβού, την πήγε στο ποτάμι, όπου τη σκότωσε φωνάζοντας <<η ομορφιά πρέπει να πεθάνει>>. Έβαλε κατόπιν ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στα δόντια της και άφησε το νεκρό της σώμα να γλιστρήσει στο ποτάμι. Εννοείται ότι οι μεσαιωνικοί άνθρωποι συναντούσαν το πνεύμα της να περιπλανιέται στο ποτάμι, με το αίμα να ρέει από το κεφάλι της και το κόκκινο τριαντάφυλλο περασμένο στα χέρια της...http://gokuthelegend.wordpress.com/



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Απρόσμενη Παρουσία

Λοιπόν παιδιά με όλες αυτές τις ιστορίες που βλέπω θυμήθηκα και εγώ ένα συμβάν που συνέβη σε μένα και στον κολλητό μου τον Νίκο...τον Μάρτιο που πέρασε ήμασταν μόνοι στο σπίτι και ακούγαμε μουσική...σε κάποια στιγμή πάω να φέρω να πιούμε νερό από την κουζίνα,με το που πάω να φύγω βλέπω μια μαύρη σκιά να περνάει από το μπαλκόνι...το είπα στον Νίκο και πήγαμε να το ελέγξουμε.Όταν φτάσαμε στο σαλόνι δεν είδαμε τίποτα. Πάμε να κάνουμε την κίνηση να φύγουμε και πιάνει το μάτι μας,αυτή την φορά πέντε σκιές να περνάνε το μπαλκόνι με μεγάλη ταχύτητα(επίσης να προσθέσω ότι εκείνη την ημέρα ήταν η επέτειος του θανάτου της γιαγιάς μου)μετά από το αυτό πήγαμε να τσεκάρουμε την μονοκατοικία στο κουκάκι που έμενε η γιαγιά μου και ο παππούς μου. Όταν μπήκαμε μέσα ήταν ανατριχιαστικό το συναίσθημα γιατί παντού έβλεπες παλιά έπιπλα και ρούχα από την δεκαετία του 50'.Πήγαμε να κοιτάξουμε το δωμάτιο της γιαγιάς μου και τότε ακούστηκε ένας ήχος από τρίξιμο καρέκλας. Κοιτάξαμε την κουζίνα και είδαμε ότι η καρέκλα που συνήθιζε να κάθεται η γιαγιά μου είχε τραβηχτεί...δεν δώσαμε σημασία και συνεχίσαμε την εξερεύνηση. Μετά ξανακούστηκε ο ίδιος ήχος,αυτή την φορά ήταν η καρέκλα που συνήθιζα να κάθομαι εγώ...είχαμε ψιλοπαγώσει από τον φόβο μας και καθίσαμε λίγο στην κουζίνα. Τότε ήταν το πιο τρομακτικό κομμάτι...ακούσαμε βήματα αλλά όχι κανονικά... αλλά σαν αυτά της γιαγιάς μου δηλαδή μιας γυναίκας με καμπούρα...μετά από όλα αυτά σηκωθήκαμε και φύγαμε.Από τον φίλο Βασίλη



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Θρίλερ

Το παιδί έκατσε μέχρι αργά το βράδυ για να δει τηλεόραση. Είδε μερικές εκπομπές μέχρι που η ώρα έφτασε 12, μεσάνυχτα δηλαδή... Άρχισε ένα θρίλερ. Το παιδί ενθουσιάστηκε γιατί είχε καιρό να δει αλλά το έργο που παιζόταν δεν ήταν για την ηλικία του... Από την αρχή φαινόταν πως ήταν ταινία πολύ τρομακτική,με φρικιαστικά πλάσματα και απρόσμενες σκηνές, και ήχους σατανικούς και απότομους. Σε κάποια σκηνή το παιδί έκλεισε τα μάτια του, κουκουλώθηκε με τη κουβέρτα δεν μπορούσε να δει. Τα ξανανοίγει και τα κανάλια αρχίζουν να αλλάζουν μόνα τους. Κοιτάζει το τηλεκοντρόλ, δεν κουνιόταν. Συνεχίστηκε αυτό για ένα τέταρτο περίπου μέχρι που άρχισε να γίνεται πολύ ανατριχιαστικό και φόβος μπήκε στην καρδία του νέου παιδιού. Οι δικοί του κοιμόνταν βαθιά. Η κατάσταση είχε γίνει πια τόσο τρομακτική που το παιδί ούτε να κουνηθεί δεν μπορούσε. Ξαφνικά μια τρομακτική μορφή σαν σκιά βγαίνει από την τηλεόραση, από το θρίλερ και παίρνει το παιδί. Το παιδί άρχισε να ουρλιάζει μα κανείς δεν τον άκουγε. Μπήκε μέσα στην τηλεόραση μαζί με το τέρας που το απήγαγε και έμεινε εκεί για την υπόλοιπη του τη ζωή. Δεν μπόρεσε όμως να κρατηθεί για πολύ ζωντανός. Τα φανταστικά ζόμπι των θρίλερ το σκοτώσανε.. αυτός έτσι και αλλιώς ήταν o ρόλος του στο θρίλερ...να σκοτωθεί... Μετά από λίγες μέρες οι γονείς του ξυπνάνε και προχώρησαν προς το σαλόνι. Το πτώμα του παιδιού τους ήταν ακουμπισμένο κάτω, ακίνητο, τα κόκαλα του είχαν ήδη αρχίσει να αχνοφαίνονται, τα μάτια του ήταν βγαλμένα. Λίγο πιο πέρα υπήρχε ένα σημείωμα γραμμένο με αίμα που έλεγε: "Πότε να μην αφήνετε μικρά παιδιά να βλέπουν θρίλερ..." Οι γονείς τρελάθηκαν! Λίγο πιο κάτω στο Υ.Γ δεν βρισκόταν τίποτα άλλο από τα μάτια του πεθαμένου εφήβου να τους κοιτάζουν επίμονα...Από τον φίλο Παναγιώτη



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2014

Το στοιχειωμένο βαγόνι

Η ιστορία που θα σας διηγηθώ είναι παλιά αλλά ο θρύλος,κατάρα η όπως αλλιώς μπορεί κανείς να το πει κρατά μέχρι και σήμερα. Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα μικρό χωριό, την Οινόη, ένα χωριό που βρίσκεται στην Βοιωτία. Πριν από αρκετά χρόνια, μόλις δηλαδή φτιάχτηκε ο σιδηροδρομικός σταθμός, ένα τρένο καθώς σταματούσε χτύπησε θανατηφόρα τον πρώτο σταθμάρχη του σταθμού. Προς τιμή και μνήμη του σταθμάρχη την τελευταία γραμμή στην σειρά που ήταν το τρένο την κλείσανε και το μόνο που άφησαν ήταν ένα παλιό ξύλινο βαγόνι που λένε πως είναι στοιχειωμένο. Λένε πως είναι το φάντασμα του σταθμάρχη το οποίο ζητάει εκδίκηση. Κι όμως, από τότε πολλά φαινόμενα έχουν συμβεί σε εκείνο τον σταθμό. Εκτροχιασμοί, συγκρούσεις, εξαφανίσεις αλλά και ότι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί. Επίσης, λένε πως για να λυθεί η κατάρα και να μην γίνονται πια αυτά τα φαινόμενα πρέπει να μπουν στο βαγόνι δύο άτομα, το ένα θα συγκαλέσει την ψυχή του φαντάσματος με αυτά τα λόγια «expergiscimni stationmaster accipere animan tuam, et vincere aeternitate», και ο άλλος θα θυσιάσει την ζωή του για να καταφέρει να απελευθερωθεί το πνεύμα του φαντάσματος. Πριν μερικά χρόνια πήγε όντως μια παρέα παιδιών για να δουν αν είναι αλήθεια η όλη ιστορία και δύο αγόρια αποφάσισαν να μπουν στο βαγόνι. Τα παιδιά ανέβηκαν σιγά σιγά τα σκουριασμένα σκαλάκια του βαγονιού, ένα ανατριχιαστικό αεράκι άρχισε να φυσάει όταν ακούστηκε το πρώτο κλάμα. Ήταν από τα μικρότερα παιδιά που είχαν αρχίσει να φοβούνται. Μόλις τα αγόρια μπήκαν εντελώς στο βαγόνι η πόρτα του βαγονιού έκλεισε μόνη της, απότομα. Τα παιδιά που ήταν μέσα παρέμειναν ψύχραιμα μέχρι που άκουσαν μέσα από το βαγόνι ουρλιαχτά, βογκητά και φωνές... Η συνέχεια φρικτή. Κανείς δεν ξαναείδε τα παιδιά που ανέβηκαν στο βαγόνι που πήγαν να σώσουν τους κατοίκους του χωριού τους από το φάντασμα του σταθμάρχη... Και ποιος είμαι εγώ? χα ήμουν ένα από τα παιδιά που δεν μπήκαν στο τρένο εκείνη την νύχτα και πραγματικά είχα νιώσει το φάντασμα εκείνη την νύχτα πιο πολύ από τον καθένα γιατί το φάντασμα ακόμα ζει και θα ζει για πάντα μέχρι κάποιος να θυσιαστεί για αυτό. Από τον φίλο Νίκο



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Τα παιδιά του χωριού

Με την οικογένεια μου πήγαμε σε ένα χωριό για να συναντήσουμε κάποιους συγγενείς μακρινούς. Αυτοί μας είπαν να κάτσουμε και να μας φιλοξενήσουν για λίγες μέρες. Τα παιδιά που γνωρίσαμε εκεί μας είπαν πως πίσω από αυτό το ήρεμο χωριό κρύβεται ένας πολύ παλιός μύθος που τότε είχε συγκλονίσει όλο το χωριό. Πήγαμε για μια κοντινή πεζοπορία το απόγευμα αλλά σιγά σιγά άρχισε να νυχτώνει. Άρχισαν να ακούγονται τα ουρλιαχτά των λύκων κάτι έτσι φύγαμε σαν κυνηγημένοι. Η ώρα είχε περάσει μα εμείς δεν το καταλάβαμε. Καθίσαμε στη παιδική χαρά και αράξαμε. Αρχίσαμε να συζητάμε διάφορα μέχρι που η κούνιες άρχισαν να κουνιούνται μόνες τους και διάφοροι παράξενοι ήχοι ακούγονταν. Ακριβώς πριν συμβούν όλα αυτά εμείς ρωτήσαμε τα παιδιά για το μύθο.... Φύγαμε τελικά, εκείνο το βράδυ δεν μάθαμε τίποτα και η ώρα πέρασε τόσο γρήγορα που δεν καταλάβαμε τίποτα... Το επόμενο πρωί ρωτήσαμε την ίδια ερώτηση και η παρέα μας είπε να πάμε μια βόλτα στην παιδική χαρά πολύ αργά το βράδυ κατά τις 3. O ήλιος έπεσε και η ώρα είχε πάει 2. Εμείς πήγαμε στην παιδική χαρά μα αυτό που είδαμε δεν ήταν καθόλου λογικό... Στη γωνιά κάθονταν μια παρέα παιδιών που δεν είχαμε ξαναδεί και συζητούσαν. Τρομάξαμε... Πήγαμε πιο κοντά με αργά βήματα. Τους φωνάζαμε αλλά δεν άκουγαν, λες και δεν ήμασταν εκεί. Ύστερα από κάτι δεύτερα ακούγεται μια κραυγή που με ανασήκωσε. Γυρίσαμε για να δούμε από που προέρχεται o ήχος. Τίποτα, ερημιά. Ένα σκότος και μια αύρα υγρασίας και ομίχλης έρχεται προς τα πάνω μου. Αμέσως μετά γυρνάμε για να δούμε στη γωνιά τη άγνωστη παρέα. Είχαν εξαφανιστεί... Κανείς δεν βρισκόταν τίποτα δεν ακουγόταν. Ακριβώς τότε οι φίλοι μας μας φώναξαν. Ωχ ξεχαστήκαμε, ήταν 3 η ώρα. Τους διηγηθήκαμε αυτό που είδαμε λίγα δευτερόλεπτα πιο πριν και μας τα εξήγησαν όλα. Είπαν πως αυτός ήταν o αληθινός μύθος που θα μας έλεγαν πιο μετά. Αλλά προλάβαμε να τα δούμε εμείς όλα. Δηλαδή περίπου όλα. Μας είπαν πως έχει το πράγμα: "Αυτά τα παιδιά ήταν μια παρέα σαν εμάς. Το ένα κορίτσι έφυγε όταν εσείς τους είδατε. Πήγε να πιει νερό. Το ουρλιαχτό που ακούσατε ήταν δικό της. Όταν το άκουσε αυτό εκείνη η παρέα έτρεξε να τη βρουν μα είχε εξαφανιστεί"... "Αυτά τα πνεύματα βγαίνουν πολλές φορές βράδυ για να επαναλάβουν το περιστατικό. Συνήθως έρχονται από τα μεσάνυχτα μέχρι τις 2. Γι'αυτό και εμείς αποφεύγουμε αυτές τις ώρες και ερχόμαστε μετά τις 2. Το κορίτσι πότε δεν το βρήκαν μα λένε πως δολοφονήθηκε από μαχαίρι, γιατί βρέθηκε ένα ματωμένο κάτω από το σπίτι της. Αυτά όλα έγιναν στις αρχές του αιώνα, κατά το 1910. O παππούδες μας μας τα έχουν αφηγηθεί όλα αυτά. Και ακριβώς εκείνη τη στιγμή αρχίζουμε να κοιτάζουμε γύρω μας. Κάτι νιώθαμε πως βρισκόταν ανάμεσα μας. Από το πλατάνι που μας σκέπαζε ξεκίνησε να στάζει αίμα... Κοιτάμε πάνω. Βρισκόταν ένα πτώμα ενός κοριτσιού με κομμένα τα χέρια...Από τον φίλο Παναγιώτη



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Αιτία Θανάτου

Σε μια οικογένεια με δυο παιδιά(ένα αγόρι και ένα κορίτσι) ο πατέρας πέθανε ξαφνικά. Ο ιατροδικαστής που εξέτασε τον νεκρό δε βρήκε την αιτία θανάτου. Δυσκολευτήκαν πολύ τα παιδιά να το ξεπεράσουν αλλά τελικά τα κατάφεραν. Ένα μηνά μετά το κοριτσάκι ανέφερε ότι έβλεπε παράξενα όνειρα. Έβλεπε, λέει ένα μαυροφορεμένο άντρα να κρατεί ένα αντικείμενο και να την παροτρύνει να κάνει κάτι. (δε θυμόταν τι ήταν αυτό) Το όνειρο συνεχιζόταν για καιρό αλλά δεν έδιναν σημασία ώσπου. . . μια νύχτα ενώ κοιμόντουσαν όλοι το κοριτσάκι ξύπνησε και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα ψιθυρίζοντας διάφορα. Ακούγοντας τους θορύβους ξύπνησε και το αγοράκι και την είδε να φεύγει. . . σκέφτηκε ότι μάλλον πάει να πιει νερό. . . την περίμενε να γυρίσει αλλά τίποτα. . . άκουγε θορύβους από την κουζίνα και φοβόταν μην είχε πάθει κάτι. . . Ξαφνικά εμφανίστηκε το κοριτσάκι αλλά αντί να μπει στο δωμάτιο του μπήκε στο δωμάτιο της μητέρας του. Το αγόρι την ακλούθησε με μεγάλη περιέργεια. Όταν όμως μπήκε στο δωμάτιο είδε το κοριτσάκι να στέκεται γελώντας σατανικά πάνω από το κεφάλι της μαμάς της κρατώντας ένα μαχαίρι. . . Από τον φίλο Νίκο



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2014

Έπεσε το ηλεκτρικό!

Η πλούσια οικογένεια μετακινήθηκε για λίγους μήνες στο παλιό εξοχικό της περιουσίας πολλών προγόνων του. Αν και πολλοί συγγενείς του πατέρα προτιμούσαν να μην πάνε, αυτός δεν τους άκουσε: " Πολλές φαντασιώσεις δεν έχετε? Φαντάσματα προγόνων και 6 θάνατοι την ίδια ημερομηνία? Δεν πιστεύω σε αυτά είναι όλα ψεύτικες φήμες και μύθοι της οικογένειας μας και εσείς τα πιστεύετε? Σε αυτή την μια βδομάδα δεν θα συμβεί απολύτως τίποτα να πέσει φωτιά και να με κάψει!" Αυτά ήταν τα σίγουρα λόγια της κεφαλής της οικογένειας προς τα αδέρφια του, του άνδρα που είχε 3 αναθρεμμένα παιδιά και μια αρκετά νέα γυναίκα. Στις αρχές της διαμονής τους όλα ήταν ήσυχα. Κανένα αυτοκίνητο δεν περνούσε από εκείνον τον δρόμο και κανένας γενικά, ήταν ερημιά παντού, ούτε ψυχή δεν υπήρχε λες και είχε σταματήσει o χρόνος και απέμειναν μόνο αυτοί σε κίνηση. Λοιπόν μετά από 3 ημέρες τα προβλήματα άρχισαν: Πόρτες έτριζαν μόνες τους, οι πίνακες με τους προγόνους της οικογένειας κουνούσαν τα ματιά, το νερό στο μπάνιο άρχισε να τρέχει μόνο του μα αυτό που γινόταν πιο συχνά,.κάθε μα κάθε βράδυ ήταν η μακρές διακοπές ρεύματος. Το φως αρχικά τρεμοπαίζει συνεχόμενα για καμιά ώρα και ύστερα πέφτει για ολόκληρο το βράδυ... Ένας εφιάλτης σκέτος ήταν για τους κατέχοντες της παράξενης αυτής μονοκατοικίας. Ώσπου ένα βράδυ, το τελευταίο βράδυ για το τέλος αυτού του μαρτυρίου και του όρκου του πατέρα συμβαίνει το κάτι τελείως ασυνήθιστο που πότε δεν θα γινόταν να βρίσκεται στα σχέδια της οικογένειας: όλα αυτά τα παραπάνω αρχίζουν να τους ενοχλούν όλους. Σηκώνονται από τα κρεβάτια τους φοβισμένοι και μαζεύονται στο σαλόνι. "Είναι στοιχειωμένο!" φωνάζουν τα παιδιά με μια φωνή εκτός από τον μικρό γιο που έλειπε. "Ψάξτε όλο το σπίτι!" αναφωνεί o πατέρας. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή τα φώτα αρχίζουν να αναβοσβήνουν... Πριν ακριβώς πέσει το ηλεκτρικό όλοι κοιτάζουν πάνω και ξεκινούν να ουρλιάζουν με μια ενωμένη κραυγή... O μικρός γιος ήταν κρεμασμένος στο πολύφωτο, νεκρός λες και πήγε να κόψει τα καλώδια με τα γυμνά του χέρια σαν αυτοκτονία, ένα απλό πια κάρβουνο που άρχισε να γίνεται σιγά σιγά σκόνη... Αφού είχε πέσει πια το ρεύμα κανείς δεν μιλούσε, όλοι έκλαιγαν. Ξαφνικά μια φωτιά εμφανίζεται από το ταβάνι και πέφτει πάνω στον πατέρα o οποίος είχε την ίδια κατάληξη με το παιδί του...Από τον φίλο Παναγιώτη



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn