Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Φανταστικός φίλος

Αυτή η ιστορία διαδραματίστηκε πριν 6 χρόνια κάπου στη δράμα. Σε ένα σουπερ μάρκετ μιας κωμόπολης μια χήρα, νέα ακόμα (γύρω στα 45) και με ένα γιο γύρω στα 22, εργάζεται μια συνηθισμένη μέρα όπως κάθε άλλη φορά. Κάποια στιγμή δέχεται ένα τηλεφώνημα, βγάζει το κινητό από τη τσέπη της πόδια της με την επωνυμία του σουπερ μάρκετ, βλέπει ότι είναι ο γιος της και το σηκώνει. "έλα μωρό μου" και εκείνος με μιας της λέει "Σ αγαπώ μαμά!!!" και αμέσως το κλείνει. Η Δήμητρα (το όνομα της) με μια έκφραση έκπληξης και απορίας ξαναβάζει το κινητό στη τσέπη της και συνεχίζει τη δουλεία της μη μπορώντας να βγάλει το παράξενο αυτό τηλεφώνημα από τον γιο της από το μυαλό της. Όταν έρχεται η ώρα να κάνει το διάλειμμα της, πάει με γρήγορο βήμα έξω από το χώρο εργασίας και με κάποια ανησυχία πλέον, βγάζει το κινητό της και καλεί τον γιο της αλλά όσο κι αν επέμενε κι αν περίμενε, δεν απαντούσε. Στο μυαλό της πλέον είχε αυτό το συναίσθημα που βλέπουμε σε ταινίες και σίριαλ οπού όταν συμβαίνει ένα τέτοιο σκηνικό με τηλεφώνημα τελικά αυτός που έκανε τη κλήση έπειτα αυτοκτονεί η παθαίνει κάτι σοβαρό. Με τα πολλά έρχεται η ώρα που σχολάζει από την δουλεία και μπαίνει γρήγορα στο αμάξι της και φεύγει σφαίρα για το σπίτι της. Φτάνει, κατεβαίνει από το αμάξι και μπαίνει φουριόζα στο σπίτι. Αμέσως φωνάζει τον γιο της "Γιώργο! Γιωργάκη!" Σιωπή και ησυχία! Ανεβαίνει στον πάνω όροφο οπού βρίσκεται το δωμάτιο του γιου της και μπαίνει χωρίς να χτυπήσει... Βρίσκει τον γιο της καθισμένο στο γραφείο του να γραφεί το ημερολόγιο του. Αυτός γέρνει και την κοιτάζει με ένα ελαφρύ χαμόγελο .Γιατί δεν το σήκωνες το κινητό σου βρω??? Και αυτός "το είχα στο χαμηλό χωρίς να το ξέρω! Τι ήθελες?"-"Γιατί με πηρές και μου είπες αγαπώ???δεν το έχεις ξανακάνει και μου φάνηκε κάπως!" Ο Γιώργος πίνει μια γούλια από τη πορτοκαλάδα που είχε στο γραφείο του και της απατάει "Δεν ξέρω! Μου έλειψες! Και όντως είχα καιρό να στο πω!" Η μητέρα του δεν είχε ακόμα πειστεί καλά, καλά για το τι συμβαίνει και ποιος ήταν ο πραγματικός λόγος αλλά...γιος της ήταν και τον πίστεψε όπως και να 'χει! Βράδυ πλέον και η Δήμητρα μπαίνει να κάνει ένα ζεστό μπάνιο που από την μια ήταν βάλσαμο μετά από μια κουραστική ημέρα αλλά ήταν και ένα βάσανο μιας και έβλεπε και άγγιζε τα δυο-τρία σημάδια που της είχαν απομείνει από το τροχαίο που είχε πριν από 14 χρόνια περίπου οπού και είχε χάσει τον άντρα της και πατερά του παιδιού της. Τρομακτική εμπειρία αλλά ευτυχώς με λίγες πλέον αναμνήσεις και εικόνες από τότε. Μετά το μπάνιο και λίγο πριν πάει για ύπνο ως συνήθως, άραξε στο σαλόνι και άρχισε να διαβάζει ένα βιβλίο που έχει άδω και 1 μηνά περίπου. Ξαφνικά ακούει κάτι σαν κλάματα από τον επάνω όροφο. Το παΐδι...σκέφτηκε! Πετάει το βιβλίο στο πλάι του καναπέ και σχεδόν τρέχοντας ανεβαίνει τις σκάλες και μπαίνει ξανά όπως, όπως στο δωμάτιο του γιου της! Τον βρίσκει να κλαίει κουλουριασμένο στη πλάτη του κρεβατιού από τη μεριά που είναι τα πόδια του όταν κοιμάται. Τον πλησιάζει, τον αγκαλιάζει με το ένα χέρι της και του χαϊδεύει τα μαλλιά με το άλλο και τον ρώτα "Τι συμβαίνει μωρό μου? κάτι γίνεται σήμερα...κάτι έχεις! πες μου!" σηκωνει το βλέμμα του και την κοιτάζει κατευθείαν μέσα στα ματιά και της λέει όλη την αλήθεια "μαμά! Όταν είχες πριν 14 χρόνια εκείνο το ατύχημα που χάσαμε τον μπαμπά, εσύ είχες χτυπήσει σοβαρά και σε σημείο να πέσεις σε κώμα για 3 μήνες περίπου. Αυτό σου προκάλεσε για κανένα χρόνο μετά από όταν ξύπνησες συχνά πυκνά κάποια κενά μνήμης, τα όποια με τη σειρά τους σε άφησαν μόνιμα ένα είδος αμνησίας από το τροχαίο και γι’αυτο θυμάσαι πλέον ελάχιστα πράγματα από εκείνο το βράδυ. Εγώ εκείνη την περίοδο όπως κάνουν κάποια πιτσιρίκια είχα έναν φανταστικό φίλο. αποκλείεται να το θυμάσαι. Τον Μιλτον! Τον ονόμασα έτσι από το αγαπημένο μου καρτούν. Μιλτον το τέρας! Κάτι ασυνήθιστο θες, ανεξήγητο θες, όπως θες πες το, έγινε. Ο Μιλτον ήρθε στην πραγματικότητα και με αντικατέστησε. Ή αν όχι αυτό τότε μπήκε στο σώμα μου αυτός που είχα φτιάξει με την φαντασία μου. Πάντως το σίγουρο είναι ότι για 14 χρόνια δεν είχες έμενα για γιο! Ζούσες τη ζωή σου με παΐδι τον Μιλτον όποιος φυσικά συμπεριφερόταν σαν έμενα, ίσως όχι εντελώς αλλά δεν θα σε ρωτήσω αν παρατήρησες τίποτα παράξενο ή ασυνήθιστο. Δε με νοιάζει διότι τώρα γύρισα, ο Μιλτον άκουγε στο όνομα μου, είχε μητέρα εσένα και ζούσε την ζωή μου! Το μονό που έψαξα και βρήκα για αυτό που έγινε είναι ότι είναι ένα είδος δυνατής ονείρωξης και μάλλον έγινε από μια ανώτερη δύναμη ώστε εγώ ο Γιώργος να μη βιώσω τη δυσβάστακτη και σκληρή εμπειρία που θα επικρατούσε μετά το ατύχημα στη ζωή μας! Γι’ αυτό σε πήρα σήμερα τηλέφωνο. Ήθελα να σε ξανακούσω, να ανταλλάξουμε δυο λόγια για αρχή και να σου πω αυτό που μου έλειψε περισσότερο από έμενα προς εσένα! Όλη αύτη την ώρα που έλεγε την ιστορία ο Γιώργος δε σταμάτησε να κλαίει. Η μητέρα του είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό και τα ματιά της ακόμα πιο ανοιχτά! Δεν ήξερε τι να πει. Κυριολεκτικά άναυδη αλλά ταυτόχρονα κάτι μέσα της την έλεγε ότι περιέργως όλα αυτά ίσως και να ήταν αλήθεια. Φυσικά δεν είχε πλέον τις απαιτούμενες αναμνήσεις, Σκέψεις και εικόνες για να το επιβεβαιώσει. Αλλά όπως και πριν, γιος της είναι και τον πίστεψε και με το κλάμα του ταυτόχρονα όλο αυτό έγινε πέρα για πέρα αληθινό στο μυαλό της! Όλα τέλειωσαν τώρα! ηρέμισε! του σηκώνει το βλέμμα λίγο με το δάχτυλο της στο πηγούνι του και του δίνει ένα πεταχτό φιλί στα χείλη! Καληνύχτα μωρό μου! σηκώνεται και απομακρύνεται! Κλείνει την πόρτα πίσω της. Αύτη η ιστορία έγινε γνωστή καθώς βρέθηκε στο ημερολόγιο του Γιώργου που ο ίδιος είχε γράψει και την είχε βγάλει προς τα έξω μια πρώην σχέση του! η ιστορία στο ημερολόγιο του ήταν υπογεγραμμένη δυο φορές...μια ως Γιωργής και μια ως Μίλτων! Από τον φίλο Αντωνάκος



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου