Πέμπτη, 3 Απριλίου 2014

Υπογραφή Ζ

Αυτή η Ιστορία είναι αληθινή μιας που την έζησε και μου την αφηγήθηκε ο μπαμπάς μου. Τον μπαμπά μου τον λένε Χρήστο. Ήταν ο Χρήστος στον στρατό, ήταν νέος. Τότε όλοι μεταξύ τους έκαναν πλάκες για να φοβούνται, σαν να έλεγα κι αυτοί τρομακτικές ιστορίες με τον στρατό. Ένας τότε πέταξε μια ιδέα: <<Φαντάζεστε να ερχόταν ένας την ώρα που είχες σκοπιά. Ένας σαν αυτούς μωρέ που τους βάζεις για να υπογράψουν σαν αυτούς που σε επιβλέπουν? Αν αυτός δεν είχε μάτια και δεν τον ξέρατε τι θα κάνατε τότε?>> Όλοι όμως τότε σώπασαν. Απλά φοβήθηκαν. Ήρθε λοιπόν το βράδυ και ήταν η μέρα που ο Χρήστος θα φιλούσε σκοπιά. Ξαφνικά ακούει στα άγρια μεσάνυχτα, βήματα και βλέπει έναν άντρα να έχει στην στολή αυτών που σε επιβλέπουν αλλά δεν φαινόταν το πρόσωπό του γιατί το καπέλο του το κάλυπτε. Το σουλούπι του δεν ήταν γνωστό στον Χρήστο, όταν λοιπόν άρχισε ο Χρήστος να λέει το σύνθημα, ο άλλος απάντησε σωστά και ούτε η φωνή του όμως ήταν γνωστή στον Χρήστο. Πήγε λοιπόν ο άγνωστος να υπογράψει στο βιβλίο. Αφού υπέγραψε και έφυγε, ο Χρήστος πήγε να δει την υπογραφή του και είδε ότι είχε υπογράψει με ένα Ζ. Το πρωί καθώς συζητούσε με τα παιδιά όλοι είπαν ότι αυτός πέρασε την ίδια ώρα σε όλους αυτούς που φιλούσαν σκοπιά και σε όλους υπέγραψε με ένα Ζ. Έψαξαν στο βιβλίο με τις υπογραφές αλλά κανένας δεν είχε βρει καμία παρόμοια υπογραφή. Από τότε αυτός ο άντρας δεν έχει ξανά εμφανιστεί ποτέ και από τότε όλοι προσπαθούν να μάθουν ποιος ήταν μόνο που δεν έμαθε κανένας...Από τη φίλη Άννα



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Πρωινός Φόβος

Μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι αυτή η ιστορία είναι σίγουρα αληθινή μιας που την έζησε η θεία μου. Ήταν μικρή και εδώ μπορώ να πω πως την λένε Αναστασία. Τότε τα σχολεία ήταν απογευματινά και πρωινά. Η θεία μου εκείνη την μέρα ήταν απογευματινή στο Δημοτικό και ο αδερφός της ήταν πρωινός για αυτό και ήταν μόνη της στο σπίτι με την γιαγιά μου. Το πρωί η μαμά της (η γιαγιά μου) σιδέρωνε και η θεία μου ήθελε να σιδερώσει και αυτή. Αλλά η μαμά της, της έλεγε ότι φοβόταν να μην καεί και για αυτό την άφησε να σιδερώσει μόνο μερικά φανελάκια. Την άφησε μόνη της και η μαμά της κατέβηκε για λίγο στον κάτω όροφο για να φροντίσει λίγο τους παππούδες που έμεναν από κάτω. Η θεία μου δεν το κατάλαβε όμως ότι είχε κατεβεί κάτω. Έτσι όπως σιδέρωνε όμως κάποιος την χάιδευε στο κεφαλάκι της, νόμιζε ότι ήταν η μαμά της και για αυτό δεν γύρισε να δει. Ξαφνικά μια φωνή της λέει: << Ο μπαμπάς σου έχει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα. Πρέπει γρήγορα να τον πάτε στο νοσοκομείο. Έχει πέτρα στα νεφρά και μπορεί και να πεθάνει>>. Η φωνή ήταν σαν να μιλούσε μία γριούλα. Τότε η θεία μου γύρισε τρομαγμένη να δει τι ποιος ήταν και είδε μια μαυροφορεμένη γριά. Να την κοιτάει με μεγάλα μάτια. Από τον φόβο της η θεία μου άρχισε να τσιρίζει πολύ δυνατά και η μαμά της από κάτω την άκουσε και άρχισε να ανεβαίνει γρήγορα τις σκάλες φωνάζοντας <<Αναστασία?>> συνέχεια. Η θεία μου πέταξε το σίδερο και πήγε στο χέρι της γριούλας αλλά εκείνη ούτε που μίλησε. Απλά άρχισε να περπατάει προς την κρεβατοκάμαρα. Η μαμά της ανέβηκε και Αναστασία της εξήγησε τη έγινε. Όταν γύρισε ο μπαμπάς της από έξω και ήρθε και ο αδερφό της (ο μπαμπάς μου) πήγαν στο νοσοκομείο και είδαν ότι όντως είχε ο μπαμπάς της πέτρα στα νεφρά και θα πέθαινε αν δεν ερχόταν γρήγορα. Την επόμενη μέρα η εικόνα της Αγίας Μαρίνας που είχαν στο σαλόνι, έδειχνε το χέρι της Αγίας καμένο. Τότε όλοι κατάλαβαν πια ήταν. Όταν μεγάλωσε η θεία μου και έκανε 2 κορίτσια, το ένα το ονόμασε Μαρίνα-Σταυρούλα. Από τη φίλη Άννα



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn