Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

Ο Ίδιος Φίλος Που Θρηνούσαμε

Γεια σας. Το όνομά μου είναι Δήμητρα και είναι η δεύτερη φορά που σας γράφω και λατρεύω αυτό το σάιτ. Λοιπόν, το πρώτο που σας έχω γράψει είναι εκείνο με την Ιτέα Φωκίδας. Ελπίζω να σας άρεσε. Τώρα όμως ας Αρχίσουμε με την επόμενη ιστορία. Τα ονόματα όπως πάντα είναι ψεύτικα. 12 η ώρα, ανατριχίλες, φαντάσματα, ζόμπι και πολλά πολλά άλλα. Ούτε εγώ πίστευα στα ζόμπι, μετά από αυτό όμως... Την ιστορία αυτή μου την διηγήθηκε η ξαδέρφη μου η Ευαγγελία. 20 Απριλίου 2006... Ήμουν εγώ με την κολλητή μου την Ελευθερία... και περπατούσαμε στην παραλία... όταν ξαφνικά τα αγόρια πετάγονται και μας τρομάζουν! Τρομάξαμε τόσο που η Ελευθερία τρομοκρατήθηκε και άρχισε να τρέχει σαν τρελή. <<Δεν το πίστευα!>>, μου έλεγε η ξαδέρφη μου. Όλοι φύγαμε για παγωτά, ώσπου ακούστηκε μια τσιρίδα ακριβώς πίσω από την Ελευθερία και την ξεκούφανε. Επειδή περίμεναν έναν ακόμη η Ελευθερία λέει: <<Τι ουρλιάζεις ρε μες τα αυτιά μου!!! Χαζό είσαι παιδάκι μου?>>. Ότι έλεγε τα έλεγε με γυρισμένη πλάτη. Όταν γύρισε έβγαλε μια τσιρίδα και λιποθύμησε. Τα άλλα παιδιά που είχαμε πάει για παγωτό και ακούσαμε την τσιρίδα της κολλητής μας. Πετάξαμε κάτω τα παγωτά και γρήγορα, γρήγορα και αρχίσαμε να τρέχουμε προς το μέρος της. Την βρήκαμε λιπόθυμη. Μετά από λίγο όταν σύνελθε δεν μπορούσε να μιλήσει. Μόνο τρομαγμένη έδειχνε προς τα πάνω μας και εμείς κοιτάξαμε προς τα πάνω. ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ? (μια παύση εδώ θέλω να σας πω ότι ένας συμμαθητής μας είχε σκοτωθεί και τον έλεγαν Κωνσταντίνο). ΕΙΔΑΜΕ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ!!! Τον ίδιο φίλο όπου θρηνούσαμε και η Ελευθερία λιποθύμησε ξανά κι εμείς αρχίσαμε να τρέχουμε σαν τρελοί, σαν να μην υπήρχε αύριο. Πήραμε τηλέφωνο σε ένα ασθενοφόρο κι έρχεται και την παίρνει. Ξυπνάει στο νοσοκομείο ρωτώντας πόσο κοιμήθηκε και εμείς αποφασίσαμε να της πούμε την αλήθεια: -13 ημέρες -Τι έπαθα? -Έπεσες με το χέρι σου και το έσπασες. -Γιατί έπεσα? Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι κάτι μας κυνηγούσε. -Το ξέρουμε και ανησυχήσαμε! -Τι σας κυνηγούσε? -Εεεεεεε........ Ο Πάνος! -Οκ! -Πρέπει να φύγουμε! Αντίο! Όμως η Ελευθερία δεν ήξερε ότι ο Κωνσταντίνος μας κυνηγούσε. Τις το είπαμε και δεν άντεξε άλλο ο εγκέφαλός της και τρελάθηκε. Κάθε χρόνο σαν εκείνη την μέρα η Ελευθερία φωνάζει και χτυπιέται σαν φίδι. Φωνάζει τα ονόματά μας και του Κωνσταντίνου και φέτος μιλούσε στον τοίχο και όταν την ρώτησαν με ποιον μιλούσε είπε <>. Ελπίζω να σας άρεσε. Εγώ όταν το άκουσα έμεινα κόκαλο κι πήγα να την επισκεφτώ. Πράγματι μιλούσε στον τοίχο!!! ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!! storiesfromthegrave.com



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου