Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

What Lies Beneath Mέρος 2

-Τι λες να κάνει ο μικρός? Ρώτησε η μητέρα του Γιώργου τον πατέρα του. -Δεν ξέρω. Πιστεύω θα κοιμάται, απάντησε. Οι γονείς του Γιώργου, βρίσκονταν στο αμάξι και ακολουθούσαν τον δρόμο της επιστροφής. Ήταν και οι δυο γιατροί, και έπρεπε να παρακολουθήσουν μια πολύωρη και κουραστική διάλεξη για μια καινούργια ανακάλυψη. Τέλος πάντων, η διάλεξη είχε πλέον τελειώσει, και γυρνούσαν πίσω. Είχαν βάλει μουσική jazz στο αμάξι, μιας και η κατάσταση το απαιτούσε. Έξω ήταν θεοσκότεινα και φυσούσε ένας πολύ δυνατός άνεμος. Όσο πιο χαλαρωτικά ήταν μέσα στο αμάξι από την μουσική, τόσο πιο άγρια βρυχούταν ο ουρανός έξω. Αλλά δεν έδωσαν μεγάλη σημασία. Μόνο ο πατέρας του απόρησε, διότι στο ραδιόφωνο είχε ακούσει πρωτύτερα ότι αναμενόταν για το βράδυ ένας καθαρός ουρανός, και ότι θα μπορούσαν όλοι να απολαύσουν την πανέμορφη πανσέληνο. Δεν ασχολήθηκε πολύ όμως, γιατί το μυαλό του ήταν γεμάτο ένα σωρό σκέψεις και ταλαιπωρία, και το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να φτάσουν σπίτι. Στο αμάξι επικράτησε ησυχία. Η μουσική φαινόταν σαν να άρχιζε να σβήνει. Ο καθένας είχε απορροφηθεί στις δικές του σκέψεις και σκοτούρες. Σκέψεις ποίκιλες, από τον χώρο της δουλειάς, την διάλεξη, και άλλα πολλά. Όσο πέρναγε η ώρα, όμως, οι σκέψεις μεταλλάσσονταν σε πιο περίεργες. Ώσπου -σαν από σύμπτωση- μια κοινή σκέψη πέρασε από το μυαλό και των δυο: τι ώρα είναι? Κοίταξαν ταυτόχρονα το ψηφιακό ρολόι. Έλεγε 00.33'.33''. Ξαφνικά ένα ρίγος διαπέρασε την σπονδυλική τους στήλη. Ταυτόχρονα, η μουσική σταμάτησε. Από το ραδιόφωνο βγήκε ένα ουρλιαχτό. Σύντομο. Διαβολικό. Έπειτα το ραδιόφωνο έσβησε, επιτρέποντας στην απόλυτη ησυχία να κυριαρχήσει στο αμάξι. Κοιτάχτηκαν τρομαγμένοι. -Τι ήταν αυτό? είπε αυτή. -Δεν ξέρω. Ίσως χάλασε. Το ένιωσες αυτό το ρίγος? -Ναι το νιω... Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την φράση, όταν έντρομη διαπίστωσε ότι στο ραδιόφωνο ακόμα φαινόταν η ώρα. 00.33'.33''. -Κάτι δεν πάει καλά. Είπε. -Κάτι δεν πάει ΚΑΘΟΛΟΥ καλά. Επανέλαβε. Προσπαθούσαν να καταλάβουν τι να σήμαιναν όλα αυτά. Αυτό το περίεργο ρίγος, που σαν γιατροί αδυνατούσαν να ερμηνεύσουν, αυτό το απόκοσμο ουρλιαχτό, και αυτή η περίεργη ώρα. Γιατί κόλλησε στο 00.33.33? Είχαν πλέον τρομάξει. -Δεν ξέρω, αλλά μου φαίνεται ότι κάποιος μας ζητά βοήθεια. Το βλέμμα τους ξανασυναντήθηκε. Η μηχανή βρυχήθηκε, και επιτάχυνε και σε λίγο χάθηκαν στο απέραντο μαύρο. 2 ώρες μετά. Η καταιγίδα είχε σταματήσει. Τα σύννεφα είχαν διαλυθεί και πλέον στον ουρανό φαινόταν πεντακάθαρα η κόκκινη πανσέληνος. Το αμάξι φρέναρε απότομα έξω από το σπίτι. Οι γονείς του, κατέβηκαν και προχώρησαν επιφυλακτικά προς την πόρτα. Απ τα παράθυρα έβγαινε έντονο φως. Παραξενεύτηκαν διότι πίσω τους κείτονταν η πεσμένη κολόνα της ΔΕΗ. Αυτό είχε υπερβεί το φυσικό. Τέλος πάντων, συνειδητοποίησαν ότι δεν υπήρχε χώρος για περαιτέρω σκέψεις και αμφιβολίες. Συνέχισαν την πορεία τους προς την πόρτα μόνο και μόνο για να την βρουν ξεκλείδωτη και λίγο ανοιχτή. Οι χειρότεροι φόβοι τους πίστεψαν ότι θα γίνονταν πραγματικότητα. Θυμούνταν ότι την είχαν κλειδώσει καλά και είχαν πάρει μαζί τους τα κλειδιά. Άνοιξαν την πόρτα. Έκανε ένα αδικαιολόγητο τρίξιμο. Αυτό που είδαν όμως δεν θα το είχαν φανταστεί. Στο πάτωμα ήταν χαραγμένες με κόκκινη μπογιά τρεις πεντάλφες γύρω από την τηλεόραση. Κατατρόμαξαν. Άρχισαν να φωνάζουν τον γιο τους... Δεν πήραν όμως απάντηση. Έτρεξαν προς το δωμάτιό τους. Αυτό που είδαν στη συνέχεια, έμεινε για πάντα μέσα τους. Ο φόβος και η ταραχή είχαν συγκλονίσει το ζευγάρι. Είδαν στην γωνία τον γιο τους, λιπόθυμο να κρατά ένα πιστόλι στο χέρι. Μπροστά του, αποτυπώνονταν τρεις μαύρες πατημασιές από κάρβουνο στο πάτωμα. Έτρεξαν αμέσως στον γιο τους. Προσπάθησαν να τον συνεφέρουν. Έπειτα από δέκα λεπτά συνεχούς προσπάθειας, ξύπνησε. Τους κοίταξε με ένα κενό αλλά συγχρόνως τρομοκρατημένο βλέμμα, πριν πει δυο λέξεις: <<έχω κυριαρχήσει>>... Έπεσε ξανά λιπόθυμος. Οι γονείς του εσπευσμένα τον μετέφεραν στο νοσοκομείο όπου έγινε διάγνωση. Μετατραυματικό σοκ και ελαφρά δηλητηρίαση από θειάφι. 6 μήνες μετά. Η οικογένεια είχε επανέλθει πλέον στους ρυθμούς της. Ο Γιώργος είχε σταματήσει το σχολείο διότι πλέον ήταν οι καλοκαιρινές διακοπές. Το όλο περιστατικό είχε αποσιωπηθεί και δεν ξανάγινε αναφορά σε αυτό, κυρίως επειδή οι γονείς του φοβόντουσαν μήπως το χωριό τους κατηγορούσε ως σατανιστές και άθεους. Είχαν πετάξει την τηλεόραση και εξαφανίσει οποιοδήποτε στοιχείο. Ώσπου κάτι τελείως απόκρυφο και αινιγματικό ήρθε να τους ταράξει. Ήταν δυο το μεσημέρι. Είχαν τελειώσει το μεσημεριανό. Ο πατέρας διάβαζε την εφημερίδα του, ενώ ο γιος έβλεπε ένα ντοκιμαντέρ. Τα πουλιά κελαηδούσαν ένα ρυθμικό τραγούδι, σε απόλυτη αρμονία με την γαληνή που επικρατούσε στη φύση. Ώσπου ξαφνικά... μια κραυγή απ την κουζίνα τους έκανε να πεταχτούν όρθιοι. Πήγαν στην κουζίνα. Αυτό που είδαν τους τρόμαξε. Κάτω στο πάτωμα είχαν εμφανιστεί πρόσωπα. Πρόσωπα με αλλόκοτο βλέμμα, συνωστισμένα το ένα δίπλα στο άλλο σε διαρκή κίνηση. Κάτι σαν ασπρόμαυρες ζωγραφιές. Από πάνω τους, η μητέρα του Γιώργου προσπαθούσε επίμονα με ένα σφουγγάρι να τις σβήσει. Είχε ξεπεράσει το αρχικό σοκ, αλλά και πάλι ο τρόμος φαινόταν στο βλέμμα της. Το περίεργο στην ιστορία ήταν ότι όσο πιο πολύ προσπαθούσε να τα σβήσει τόσο πιο πολλά εμφανίζονταν. Το πάτωμα είχε μετατραπεί κάπως σαν πίνακας ζωγραφικής. Ο πατέρας μην ξέροντας τι να πρωτοκάνει, έριξε ένα χαλί στο πάτωμα, βγήκαν όλοι και κλείδωσε γερά την πόρτα. Είπε ότι απαγορευόταν η είσοδος εκεί και ότι αύριο θα ερχόταν ένα συνεργείο καθαρισμού. Το ίδιο βράδυ κάτι τους στοίχειωσε. Όλοι είδαν τον ίδιο μυστηριώδες εφιάλτη. Είδαν τα ίδια πρόσωπα με αυτά που είδαν στην κουζίνα να τους λένε ότι σύντομα θα έρθει εκδίκηση, και με την συνοδεία ενός σατανικού γέλιου... είπαν ότι η ώρα πλησιάζει... και σηκώθηκαν. Όλοι μυστηριωδώς παρουσίαζαν τα ίδια συμπτώματα. Ιδρώτας και πονοκέφαλος. Κανείς δεν ήξερε πλέον τι να κάνει. Κανείς δεν μπορούσε να ερμηνεύσει τίποτα απολύτως. Συγκεντρώθηκαν όλοι στην κουζίνα. Ένιωθαν έναν απροσδόκητο και απροσδιόριστο φόβο για κάτι που δεν μπορούσε να ερμηνευτεί, κάτι που δεν ξαναείχαν αντιμετωπίσει. Ήταν πλέον προφανές ότι δεν πρόκειται για σύμπτωση ή ασθένεια. Ήταν κάτι παραπάνω. Υπέρβαινε τα όρια της στενής αντίληψής τους. Μην μπορώντας να πάρουν απόφαση, κάλεσαν τον παπά του χωριού λέγοντας του ότι κάτι απόκοσμο στοίχειωνε το σπίτι τους. Ο παπάς δέχτηκε αλλά με δισταγμό. Λίγο μετά έφτασε. Είχε φέρει μαζί του ένα λιβανιστήρι και μια εικόνα. Πίστεψε ότι δεν πρόκειται για τίποτα. Σύντομα θα διαψευδόταν. Προχώρησε μέσα στο σπίτι. Τα φώτα άρχισαν να τρεμοπαίζουν. Άναψε το λιβάνι. Η μυρωδιά άρχισε να διαδίδεται στον χώρο. Τότε έγινε. Οι πολυέλαιοι κουνιόνταν τόσο γρήγορα που διαλύθηκαν. Η βιβλιοθήκη έπεσε μονή της. Τ φώτα τρεμόπαιζαν με μεγάλα κενά σκότους. Ο παπάς είχε αρχίσει να φοβάται. Σήκωσε ψηλά μπροστά του την εικόνα και άρχισε να λέει ευχές. Τότε... άρχισε όλο το σπίτι να σείεται. Σαν ένας μεγάλος σεισμός. Τα φώτα έσβησαν. Το πάτωμα ράγισε και αναδύθηκε ένα κόκκινο φως με απόκοσμα ουρλιαχτά και σατανικά γέλια. Και είπε: <<θα επιστρέψω...>>. Όλοι είχαν συγκλονιστεί. Κάνεις δεν μπορούσε να φανταστεί αυτό που συνέβαινε. Κάλεσαν την αστυνομία, και οι ίδιοι οι αστυνομικοί δεν μπορούσαν να πιστέψουν αυτό που έβλεπαν. Σφράγισαν αμέσως την περιοχή. Σε κανέναν δεν επιτράπηκε να πλησιάσει το σπίτι. Μόνο η οικογένεια. Μετά από μέρες έρευνας, δεν είχαν εντοπίσει τίποτα. Μέχρι που κάποιος είχε την ιδέα να σκάψουν κάτω από το ράγισμα του σαλονιού. Οι επόμενες μέρες κυριολεκτικά χαράχτηκαν ανεξίτηλα στην μνήμη όλου του χωριού. Η ανασκαφή σταμάτησε. Είχαν ανακαλύψει ένα νεκροταφείο του μεσαίωνα. Είχαν βρει τους σκελετούς τριών ανθρώπων οι οποίοι είχαν ένα ξύλο καρφωμένο στο στήθος τους. Η χρονολόγηση τους τοποθέτησε γύρω στο 1315. Το περίεργο? Κανένας απ τους τρεις δεν είχε κεφάλι....http://ift.tt/Tt3bAB



by Τρομακτικές Ιστορίες Android App http://ift.tt/16hLWGn

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου